Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

Etkinlikler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Etkinlikler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

13 Eylül 2014 Cumartesi

SOMA BULUŞMALARI-9


Çizgi Roman Atölyesi / ÇROP- Ümit Kireççi- Murat Bozkurt / 11 Eylül 2014/ Soma

Bugün İzmir’den bir konuğumuz var daha bana eşlik eden. Mimar Tezer Arıcan sergi düzenlemesiyle ilgili destek vermek üzere benimle birlikte geldi Soma’ya. Bornova Evka-3 Metro durağında buluştuk ve yol boyu eskilerden yenilerden bir sohbetle Soma’ya ulaştık.

Sevgili Ümit Kireççi sabah erkenden İstanbul-Akhisar-Soma yolculuğunu tamamlamıştı. Fatih bey onu karşılamış ve Sosyal Hizmet Merkezinde konuk etmişti. Murat Bey Foça’dan özel aracıyla yola çıkmıştı henüz yoldaydı. Kaymakam bey bizi bekliyordu. Hep birlikte gittik. Genelde resmi ve kısa sürelerle gerçekleşen bu görüşmeler bugün bizi epey güldüren keyifli bir zaman geçirten şekilde geçti. Murat bey de bize burada katıldı. 

Kapanış etkinliğinin gün ve saati gündem maddemizdi. Hafta içi Perşembe veya Cuma günü saat 15.00 ten sonra yapılmasını önerdiler, okullar açıldığı için hafta içi ve o saatin çocuklar ve aileler açısından sıkıntılı olacağını ve ailelerle görüşmenin uygun olacağını kararlaştırdık. Kaymakam bey yaptırmak istediği yeni kütüphane ile ilgili SOSEV den Mustafa Beyle bizi tanıştırdı. Mustafa Beyle yıllar öncesinden tanışıyordum, Bakım ve Rehabilitasyon merkezi binasını yaptırmışlardı, devlet koruması altındaki yetişkin zihinsel engelliler merkezi olarak açılışını yapmıştık geçmişte. Şimdi ek binalarıyla gelişmiş bir huzurevi eklenmiş güzel bir tesise dönüştürmüşler. Yeni kütüphaneyi de vakıf aracılığı yapmak istiyor kaymakam bey. Hep birlikte Emniyet Parkının yüksek ağaçlı, yemyeşil keyifli ortamında yemeğe gittik. Jandarma Komutanı ve İlçe Emniyet Müdürü de bize eşlik etti. SOSEV den İnan bey katıldı sonradan ve yeni kütüphane için eski Verem Savaş Dispanseri binasıyla ilgili görüşlerini paylaştı. Yemekte Kaymakam Beyin neşeli, nüktedan ve edebiyatsever yanını gördük. Okuduğu şiirler kadar, anlattığı hikayeler, Van gölü canavarını gördüğünü söyleyen bir vatandaşla ilgili paylaştığı bir anekdot bizim masadan yükselen kahkahaları arttırdı. Ümit’in kaleminden;

“ Van Gölü canavarını gördüğünü söyleyen kişiye Van kalesini soruyor spiker.Aralarında geçen konuşma şöyle devam ediyor;
- Küçük amcam Süleyman müteahhit o yaptı bu kaleyi.
- Nasıl yani, Kale Urartular zamanından kalma, biz onlar yaptı biliyoruz!
- Yoook, onlar pirket taşıdı sadece, amcam Süleyman müteahhit o yaptı.”

Ayların hüzünlü ve hep yapılacaklara, eksikliklere dair işlerin paylaşıldığı günlerinden sonra bu bol kahkahalı yemek hepimize iyi geldi. Etkinlik salonuna ulaştık. Tevhide Hanım her zamanki toparlayıcılığı ile salon için gereken malzemeleri hazır edilmişti. Bu etkinlik için gereken yazı tahtaları sağlanmıştı bir kısmı camiden gelmişti.

Etkinlik Ümit’in müthiş enerjisiyle kahkahalar arasında başladı.  Çizgi roman nedir üzerinden başlayan sohbet doğaçlama canlandırmalarla devam etti. Daktiloyla yazı yazma sahnesinde o güne dek izleyici kalmayı tercih etmiş çocukların ve annelerinde kahkahaya bulandığı anlar oldu. O günün çizgi romanına bir mekan gerekiyordu. Bir yerde geçmesi gerekiyordu hikayenin. Bir parmak ısrarla kalkıyordu, heyecanla sallanıyordu işaret parmağı gerisini Ümit’in kaleminden dinleyelim;

Bir yer :)

Valla öldürürler adamı küçük deliler :)
Soma çizgi roman atölyesinde adını yazmayacağım dünya güzeli bir kız çocuğu neşe kattı defalarca. Hemen her söylediğine güldük. Canlı, tatlı bir kızdı inşallah hep öyle kalır.

İşte atölyenin bir yerinde ben her zamanki gibi öykü oluşturma yöntemlerinden birini göstererek mekan önermelerini istedim çocukların. Hiç öneri gelmedi. Derken kızımız parmak kaldırdı, parlayan gözlerini benimkilere dikti, parmak sabırsızca sağa sola sallandı. Söz verdim:

- Söyle bir tanem, hikâyemiz nerede geçsin?
- Hamidiye mahallesinde!
- (Güldük bolca) Yok olmaz canımın içi, bize herkesin bildiği, herkesin tanıdığı bir yer lazım.
- (Kısa bir sessizlik) Bizim ev.
- (Gülmenin dozu kaçtı burada az ama sonunda toparlandık atölyecek) Sen ne yapıyorsun, evinizi mi tarif ediyorsun?
- Evet, Hamidiye mahallesi, ... apartmanı, ...numara, bizim ev...
Nasıl toparlandık da gülmeyi bıraktık hatırlamıyorum :)”

Sonrasında gelen ilk kelime “Maden” oldu. Park, denizaltı vd. izledi. Öykü Lunapark’ta geçecekti. Bir de kahramanı olması gerekiyordu. Ve ardından bir olay olması lazımdı. Çocuklar kadar genelde izleyici olmayı seçen anneler ve anneanneler de katıldı yüzlerinde kocaman gülümsemelerle.

Öykü metni kararlaştırıldı artık sahne Murat’ındı. Öykü çizgiye nasıl dönüşecekti… kağıtlar kalemler dağıtıldı, parmaklar sıkıca kavradı kalemi, diller ağızdan hafifçe dışarıda tam konsantrasyon çizim çalışmasına geçildi. Bu arada Ümit hiç rahat durmuyordu, anneleri işin içine kattı, biri o kadar konsantre olmuştu ki baş örtüsü dağılmıştı ama o farkında bile değil çizgi romanını yapıyordu. Annelerin yanında arada yine bitiverdi Ümit “Nasıl eğleniyor muyuz kızlar? sorusuyla kahkahalar dışarı taştı. Onların yüzlerinde oluşan gülüşleri ve dışarıdaki herşeyi unuttukları o ana yoğunlaşan ifadelerini  izlemek içimi öylesine yükseltti ki, işte bu gülümsemelere değer dedim içimden. Haftalardır hüzünlü o yüzlerin kahkahaya bulanması paha biçilmez bir mücevher değerinde armağandı.

Çizgi roman sayfası çizilmiş, kahramanların nasıl yerleşeceği, konuşma balonları, kim yazmış, kim çizmiş ve SON kutucuğu eklenerek çizgi roman tamamlandı. Küçük büyük herkes duvara astı yaptığı çalışmayı. Çalışma bitmişti ama kimsenin gitmeye niyeti yoktu.

Bitiş çemberinde kapanış etkinliğinin Cumartesi yapılmasının daha iyi olacağını söyledi anneler, hafta içi çocuklar okuldan geliyordu geç saatte, akşam yemeği hazırlıkları oluyordu. Çocukların hepsi aynı saatte çıkmıyordu okuldan. Bir sonraki hafta okullar açılıyordu, çocuklar etkinliğe gelemeyebileceklerini saatinin akşama alınmasını istediler. Kendi aralarında çözümler üretmeye çalıştılar. Bizi evlerinde konuk edebileceklerini söylediler. Biz de saati değiştiremeyeceğimizi ama onları bekleyebileceğimizi dile getirdik. Kapanış etkinliğini yine afişlerle duyuracağımızı, telefonla da kendilerine haber verileceğini söyledik. Haftaya gelemeyenler böylece haberdar olabilecekti. Çocuklarsa çamur etkinliği için çok heyecanlıydı. İçlerinden biri boynuma atladı ve;

“Çamur çamur
 Çamur olmazsa hamur”

Tekerlemesini başlattı, grup ona eşlik etti. İki hafta vardı daha çamur atölyesine evde hamur tarifiyle kendimi kurtardım. Bu arada gelen bir cümle içimi yaktı. Boynuma atlayan yakın kaybı olan çocuklardan biriymiş, annesiyle kendi evlerinde değillermiş ve büyükanne izin vermezdi bunu yapmalarına… Anne de onayladı. Burada her sevincin içine insanın boğazını düğümleyen bir şeyler karışıyor.

Fatih bey ve gönüllü psikologlardan  Esra Çimen'in de katılımıyla ara sokakta bir çay içimi paylaştık günü. Ardından Murat Beyi Foça’ya doğru yolcu ettik. 

Tezer’le salonun sergi salonu olarak nasıl düzenlenebileceği,malzemelerin İzmir’de hazırlanırsa taşıma güçlüğü üzerinde anlaştık ve Soma’da neler yapılabilir üzerine bir araştırma yaptık Kırtasiyeden uygun malzemeyi seçtik. Ümit 20.30 otobüsüyle Akhisar’dan İstanbul'a dönecekti. Tezer’le ona eşlik ettik. Akhisar garajı bizi yine konuk etti. İzmir’e son otobüs saatinin 20.00 olarak değiştiğini öğrendik.Son anda öğrendiğimiz bu bilgiyle Ümit’e veda ederek İzmir yoluna koyulduk.

Yorucu ama keyifli bir gün daha sona ermişti.
Önümüzdeki hafta Gülsevin Kıral’la "Küçük Dedektifler İz Peşinde” diyeceğiz.

Sevgi Koşaner


4 Eylül 2014 Perşembe

SOMA BULUŞMALARI-8


Arslan Sayman'la "Her Ağacın Bir Şarkısı Var" 4 Eylül 2014/ Soma

Sabah 07.30 da Arslan Beyle Üçkuyular’da metro girişindeki pastanede buluştuk. Bir çay içimi tanışma sohbetinin ardından metroyla EVKA-3 Bornova son durağa kadar gittik. Otobüste önceden yer ayırtmıştım. Salimen bindik.

Bugün protokolün Soma’ya gelmiş olması gerekiyordu. Alim beyle görüştüğümde gelmemiş olduğunu öğrenince Asya Hanımı aradım. Yollanmıştı ve MNG Kargo teslim etmiş görünüyordu. Alim Beye bilgi verdim.Öğle saatlerinde Soma’ya vardık.

Arslan Beyle Çınaraltı’ndaki minik lokantalardan birinde yemek yedik. Sonrasında  O Soma’yı keşfe çıktı ben Sosyal Hizmet merkezine geçtim. Alim beyle protokolle ilgili görüşürken bir görev değişikliği olduğunu ve Alim Beyin Salihli’ye tayinin çıktığını ve Psikolog Fatih beyin yeni müdür olacağını,bununla ilgili resmi yazının gelmesinin beklendiği bilgisini aldım. Protokol henüz Huzurevindeydi ve merkeze gelmemişti. Kaymakam beye götürme işi etkinlik sonrasına kaldı.
Etkinlik salonunu düzenlemek ve hazırlamak üzere salona geldiğimde APHB Koordinatörleri çalışıyorlardı. Geçen hafta içinde çocuk oyun odası için gerekli eğitim araçlarının listesini, gönüllülerden  İstanbul’dan gelen Klinik Psikolog Estel bana ulaştırmıştı. APHB Koordinatörlerini etkinlik salonunda görünce listeyi kendileriyle paylaştım ve eksik-fazla olanların değerlendirilmesi için kendilerine verdim. Dursunbey’de de bir merkez açılacağını ve eğer mümkünse bir takım da orası için alınabilir miydi? Bu konuda bir çalışma yapabileceğimi ve imkan oluşturabilirsek yapılabileceği sözünü verdim.

Etkinlik salonundaki çalışmaları bitince Tefide hanımla çalışmaya başladık. Çocuklar yavaş yavaş gelmeye başladılar. Merhaba çemberimize Arslan beyi davet ettik ve sözü kendisine bıraktık. Bugünkü kitabımız “Limon Ağacının Şarkısı” idi. Bu kitabın yazılışına neden olan ağacın hüzünlü hikayesini paylaştı önce Arslan bey. Çocukken bahçelerindeki limon ağacının öyküsünü anlattı. Kitaba geçtiklerinde limon ağacı çizimi olan bir boyama çalışması etkinliğe eşlik etti. Limon ağacının şarkısı eşliğinde yapılan boyama çalışmasının ardından bir rüzgar esmeye başladı salonda, herkes yere oturmuştu önce sonra yavaşça ayağa kalktılar bir sağa estiler, bir sola estiler,bir arkaya eğildiler,bir öne eğildiler…Rüzgar estikçe esti. Rüzgar dindiğinde etkinliğimizde de sona ermişti. Bitiş çemberimizi yapıp Arslan beye teşekkür ettik. Çocuklar etkinlik salonunda kalmaya devam ettiler. Biraz sohbet ettik onlarla, yaptıkları resimleri tek tek camlara astılar. Bu iş onlara çok keyif veriyor.

Üstü çardaklı sokaktaki çay ocağında Arslan Beyle bir çay içelim derken Alim Bey de bize katıldı. Protokol yazısı gelmişti. Arslan Bey İzmir’e doğru yola çıkarken,  Kaymakam beye gittim. Kaymakam Beyle projenin bugüne kadarki süreciyle ilgili uzun bir sohbet oldu. Epey sorular sordu. Ertesi gün Ekonomi Üniversitesinde yapılacak bir çalıştay için destek istedi.  Alim Bey, Fatih Bey ve APHB Koordinatörleri Çiğdem Hanım ve Cansu Hanım hep birlikte geldiler. Yeni müdür Fatih Beye bir sonraki hafta için gereken malzemelerle ilgili bilgi verdim. Kaymakam Beyle ertesi sabah İzmir’de buluşmak üzere vedalaştık.


İçine bir çok şeyin sığdığı bir etkinlik daha geride kaldı.

Önümüzdeki hafta Sevgili Ümit Kireççi ve Murat Bozkurt eşliğinde bir Çizgi Roman Atölyesi bekliyor bizi.

Sevgi Koşaner

29 Ağustos 2014 Cuma

SOMA BULUŞMALARI- 7


Tülin Kozikoğlu'yla " Çılgın Dondurma" 28 Ağustos 2014/Soma

Her Soma yolculuğunda yeni bir şey öğreniyorum. İzmir’den gidişlerde bazen çok beklerken bazen az bekliyordum, bazen de dakika farkıyla kaçırmış oluyordum yakın saatlerde durakta olmama rağmen. Bazen otobüs boş oluyor bazen dolu. Böyle durumlarda Akhisar aktarmalı gidiyordum. Manisa otobüsleri sık gelmesine karşın Manisa’dan Akhisar veya Soma’ya direkt otobüs olmadığını öğrenmiştim. İzmir’den kalkanları bekliyordunuz mecburen. Manisa ve Akhisar için bu otobüslerde kontenjan ayrılıyormuş önceden, öyle durumlarda duraktan başka yolcu almıyorlarmış. Önümüzdeki hafta İzmir’den gelecek konuğumuzla yolculuk yapacağımız için telefonla önceden yer ayırtmayı denedim bu kez. Yer var mı yok mu yetiştik yetişemedik kaygısını taşımadan tek araçla Soma’ya ulaşmak daha az yorucu olacaktı. Öyle de oldu.

Bu kez bindiğim otobüs Akçay’a kadar gidiyormuş. Kontenjanlıydı epey yolu yarısı boş şekilde gittik. Sabuncubeli’nin yemyeşil yorgan gibi uzanan ormanları insanın ruhuna iyi geliyor sabahın bu saatlerde. Yol boyu zengin ovada bölgesel ürünler dikkat çekiyor Saruhanlı “Üzüm Diyarı”. Bağlar bozulmuş bu hafta. Bağlarda yer yer üzüm toplayanlar var, üzüm bağlarının yakınlarına serilmeye başlamış toplanan üzümler. Geçen haftadan serilenler kahverengiye dönmüş. Yeşil kahverengi ince uzun halı gibi uzanıyorlar yol boyu bembeyaz yaygılar üzerinde. Traktörlerde kovala, seleler dolusu üzümler taşınıyor. Mısır tarlalarında mısırlar toplanmış, saplar kurumuşlar, yeşilden sarı-kahveye dönmüş renkleri. Akhisar civarında tütün kırımları bitmiş, tohuma bırakılmış tarladakiler. Kırkağaç garajındaki telli kavak budanmış alt dallarından.
Bu haftanın konuğu Tülin Hanım, iletişim yayınlarından Dilek hanımla,yayınevinin sağladığı bir araçla istanbul’dan yola çıktlar. Feribotla Bandırma üzerinden geliyorlar. Onlar yoldayken ulaştım Soma’ya . Kaymakam beyin geçen hafta istediği bu zaman kadar yapılanlarla ilgili sunum dosyasını vermek üzere ziyaretine gittim. İlçe halk Kütüphanesine kuracağımız destek kitaplığı yazısını da verdim. Kaymakam bey bunun için bir protokol yapacağımızı, gün içinde hazırlatacağını etkinlik sonrası  uğrayıp alacağımı söyledi. Gün sonunda bizi kahkahalara boğacak bir dizi olaya neden oldu bu protokolun hazırlanma süreci.
Konuklarımız geldiğinde salonumuz hazırlanmıştı.  Prejeksiyonu kurmak istediğimizde elektrikte bir sorun olduğunu fark ettik. Hiç sorun değildi yandaki esnaftan uzatma kablosuyla geliverdi elektirikJ
Çocuklar toplaştığında merhaba çemberimizi yaptık ve Tülin hanım projeksiyona yansıttığı  Lili ve çocuklarını tanıttı teker teker. O kadar çocuğu ve her çocuğun o kadar çok öyküsü vardı ki,gönül isterdi ki hepsini dinleyelim ama birini seçmek gerekiyordu. Çocuklar hangisini seçsek diye düşünürken ; O dondurma tutkunu Peli yok mu bence biraz rüşvet verdi Yazar’a,üstelik tam da Soma’ya gelirken feribotta karşısına çıkıp o kadar çok dondurmalı malzeme vermişti ki, hele o dondurma şekerler işi bitirdi elbette Peli’nin öyküsü anlatılacaktı.:))
Oldukça keyifli, çocukların dikkatini bir an bile kaybetmeden ardı ardına gelen aktivitelerle sürdü soluk soluğa sürdü etkinlik. Kocaman bir dondurma ağacı bile yaptık “en çok sevdiğimiz şey”lerden.  O kadar dondurma lafı geçti ki hepimizin canı dondurma istedi. Olsa da yesek derken “Dondurmacııııııııııı” diye bağırmaya başladık hep birlikte… Camlardan sokaklara, evlere,dükkanlara taştı sesimiz, herkes duydu ama en çok Alim Bey duydu ve dondurmacıdan dondurmaları alıp yollayıverdi. Çilekli, çikolatalı çeşit çeşit dondurmalar yoldayken “ Yazarlık Sırlarını” paylaşmaya başladı Tülin hanım kiii dondurmalar geldiJ Bu yazarlık sırları önemliyd elbette ama dondurma her şeyden önce gelirdi hepimizin içine Peli kaçmıştı.  Dondurmalar yenip sokak başı çeşmesinden sular içildi, eller ıslak mendillere silindi ve hemen sırlara geçildi. Kimmiş o şiir yazamam diyen bilemedim. Yazmayı bilen de yazdı bilmeyen de yazdı hem de sırasına uygun bir biçimde okudu. Okuma yazma bilmeyen beş yaşındaki Sarp’ın afişe bakarak yazdığı harflere bakarak, sırasına uygun bir biçimde kendi cümlelerini de eklediği şiiri ağzımız açık dinledik. Son cümleyi anımsayamayınca “Onu unuttum neydi” dedi. Gazlı cümle hatırlatılınca gerisini tamamladı. Kaydetmeyi akıl edemedik o şaşkınlıkla. Annesi yazmış, verdi bir sonraki hafta;

Ben bir arıyım
Yaramaz çocukları sokarım
Ben bir balım
Çok tatlıyım
Ben bir şapkayım
İnsaları güneşten korurum
Ben bir çikolatayım
Tatlıyım
Ben bir güneşim tutulamam
Havanın üstünde dururum.

 Üç saate yakın süren etkinlikten kimse ayrılmak istemedi ama konuklarımızın yolu uzundu. El sallayıp onları yolcu ettik. Kaymakam beyi aradım protokol hazırsa uğramak için. Hazır dedi. O sırada Alim bey yanımda biriyle telefonla görüşüyordu bana “Sevgi hanım kaymakam beye bir dosya vermişsiniz, yanınızda digital ortamda var mı ?“ diye sorunca yanımdaydı birlikte gittik Kaymakamlığa. Protokolun yazıldığı odaya girdiğimiz manzara şöyleydi. Bir sonraki haftanın etkinliğin Kaymakam Beye  verdiğim afişi bir memurun elindeydi, masada oturan memurun elinde de sunum dosyası. Masada oturan köprünün nereye yapılacağını soruyor, afişi tutan da bir yandan afişteki adresi okuyor diğer yandan da “Ya öyle köprü değil” diyordu. Anlamak için zaman gerekti elbetteJ)  hazırlanan protokolde bizim Soma’ya bir köprü yaptıracağımız yazılmıştı ama adres ilçenin ortası olduğundan bir türlü nasıl yapılacağı anlaşılamamıştı.  Neyse ki zamanında gelmiştik. Alim beyle bilgisayar başına geçtik proje özetini protokole çevirdik. Kaymakam beye götürdüğümüzde çıkmış olduğunu öğrendik. Alim imzaladı protokolü ve İstanbul’a Başkana yollamak üzere ben aldım.

Yoğun yorgun, kahkahalı bir bir gün olmuştu. Alim Bey sizi Akhisar’a kadar götüreyim deyince psiko-sosyal destek merkezine gittik beraber. Onu beklerken termik santralde çalışan iki işçiyle yaptığımız konuşma ise beni duygusal olarak dağıttı. Bu bir başka yazının konusu. 

Dilimde dondurma tadı, gönlümde bir sızı İzmir yollarına düştüm bir sonraki hafta Arslan Sayman’la “Her Ağacın Bir Şarkısı” var demek üzere…

Sevgi Koşaner-İzmir


22 Ağustos 2014 Cuma

SOMA BULUŞMALARI-6

Süleyman Bulut'la " Kim Söyleyebilir Kim Söyleyemez" 21 Ağustos 2014/Soma

Bu sabah İzmir trafiğinde bir sıkışıklıktır gidiyor. Soma Otobüsü otobanda sıkışınca gecikti. Akhisar Otobüsüyle yola koyuldum. Süleyman Bulut bir gece önceden gelmişti Soma’ya ÇYDD nin konuğu olacaktı bu sabah.
TUDEM den etkinlikte kullanılacak kitapların merkeze ulaştığı bilgisiyle rahatlayarak sabahın hallerini seyre daldım yolboyunca… Elimde bir parça simit dilimde bir yanıltmaca;

Simitleri susamlatsak da mı satsak,
Susamlatmadan mı satsak;
Yoksa susamlatmadan satsak da,
Satın alanlara mı susamlatsak ?

Yanıma Gülümser oturdu, yeşil gözleri, sürekli canım diyen diliyle… Bir parça simit uzattım. “Yok canım ben erken kahvaltı ettim” dedi. Bubasıyla konuştu telefonda, ineceği yeri öğrendi. Sonra bana döndü, “Hacıramanlı" da iniyorum hep bugün bubam Saruhanlı’ya gitmiş te, beni de oradan alacak. Gelin geldim İzmir’e beş yıl oldu. Zor oldu alışması, uzak geldi önceleri ama şimdi alıştım işte gelip giderken”. Yeni otobüs sistemi şaşırtmış onu bugün. Karıştırmış yolları biraz. Evlilikte oturmuş zatenJ İkisinin de ikinci evliliği imiş. Kocası çalışmasına izin vermiyormuş. Bir izin verse çalışacak, “İnsan isteyince her bi işi öğrenirmiş zaten”. Ama kocası kıskançmış, “Aslında işine gelmiyor ya” diye ekledi…“Ah bu ülkenin kadınları” diye geçirdim içimden… İsteseler nasıl güzel bir dünya yaratabilirler o içlerindeki gizli güçle…Gözüm tarlalarda bir yandan. Tütünlerin uç kırımları da yapılmış çoğu tarlada. Çiçekleri tohuma bırakılmış. Birkaç üzüm bağının yanında serilmiş üzüm görüyorum. “Aaa bağ bozumu başlamış burada da” diyorum. Gülümser bakıyor yüzüme “Bağ nasıl bozulurmuş ki?” diyor. “Üzümler toplanmaya başlamış”  diyorum. “Ha diyor iki üç gün oldu başlayalı. Haftaya daha çok görürsün. Sen şehirlisin nerden biliyon ki bunları canım ya?…” Anlatınca “Bak gördün mü hemşeriymişiz de seninle canım. Ben de Manisa’nın köyündenim zaten.”.Saruhanlı’da benzin istasyonunda indi Gülümser “Hadi sana iyi günler canım, görüşürüz” diyerek…Yol boyu değişikliklerden biri de Akhisar’dan Soma’ya dönen yolun asfaltlanmaya başlanmasıydı. Epeyce kısmı bitmiş. Yolculuğu rahatlatmış biraz bu.

Soma’ya öğle saatlerinde vardığımda Süleyman Bulut’un ben hazırım mesajıyla koşturarak ÇYDD Eğitimevine ulaştım. Kaymakam Bey yoldayken aramıştı, bekliyordu bizi. Hazır Yönetim Kurulu üyemiz buradayken Destek Kitaplığının yerini çözmeliydik… İlçe Halk Kütüphanesi sorumlusuyla bir görüşme yaptı Kaymakam Bey. Orada bir bölüm yapılabileceğini söyledi. Bunun için bir protokol yapmalıydık. Bir de sunum dosyası istedi bizden. Kaymakam beyin yanından bir sonraki etkinliğin afişini de bırakarak ayrıldık…

Bu çorbayı nanelemeli de mi içmeli
Nanelememeli de mi içmeli **

deyip bunu söylemenin de bu sıcakta çorba içmenin de zor olacağına karar verip etkinlik öncesi yemeğimizi yedik.

Etkinlik salonu hazırlanmıştı Alim Bey bizi psiko-sosyal destek merkezinizin sokağındaki çay ocağına davet etti. Burada soluklanırken salon dolmuştu bile… Birbirimize “Merhaba” konuğumuza “Hoşgeldiniz” diyerek sözü ona bıraktık.

Bu yazar çocukken kızdırmış bir gün öğretmenini, o da ona bir ceza vermiş. Hem yazıp hem söylemesi için bir cümle… Yazmış yazmasında da bir tülü söyleyememiş… Hem o gülmüş hem arkadaşları… O gün bugün bu yanıltmaca tekerlemelerini toplamayı iş edinmiş kendine… Bir de oyun yaratmış arkadaşlarıyla “Kim Söyleyebilir Kim söyleyemez” diye… Önce öğretmenin verdiği yanıltmacayla başladık,sonra açılan sayfaların altını üstüne getirdik ,söyledik söyleyemedik, güldük, katıldık, kıkırdadık, eğlendik… Hepsi iyiydi de acaba okuduklarımızı yazıp yazdığımızı da okuyabiliyor muyduk?
Kağıt kalemler dağıtıldı, herkes kendine bir yer buldu, kimi gizledi eliyle yazdığını yazılıdaymış ta aman kimse görmesin der gibi, kimi dilinin ucunu havalandırdı dışarı çıkarıp, kimi yumuk yumuk ellerle sıkıca kavradı kalemi belki yardımı olur diye… Yazamayanlar çizdi boyadı… “Kitabı imzalar mı bize?” diye sordu biri, sıra oluştu birden yazmayı bitirenlerden. İmzalatan yerine oturdu kendiliğinden çalıştı pıtır pıtır sessizce yazdığına…  Sırayla okudular yazdıklarını. Merak etti biri “Siz bu yazdıklarınızın hepsini okuyabiliyor musunuz peki?” … Neyse ki okutmadılar hepsini yazaraJ) Yazar olmakla ilgili sorular izledi, kimse gitmek istemiyordu… Sonunda “Gel bize katıl bize” diyerek bitiş çemberimizi yaptık.

Ekerek mekerek
Kırk merdiven dikerek
Binbir kapıdan geçip yüzbir tekerleme söyleyerek,

Söyleyebildiğimizi birilerine öğretmek üzere vedalaştık çocuklarla… Haftaya çılgın bir dondurma hikayesi bekliyordu bizi… Acaba dondurmacı da gelir miydi?
Alim Beyin rehberliğinde İlçe Halk Kütüphanesini bulduk Necati beyle tanıştık. İki yıl olmuş kütüphane buraya taşınalı. Eski kütüphane daha merkezi bir yerdeymiş. Buraya gelince zor olmuş biraz. Çok fazla bilgisayardan şikâyetçiydi ama okul zamanı da en çok bilgisayarlar kullanılıyormuş. Fikir alışverişinde bulunduk ve hoşça kalın diyerek Akhisar’a doğru yola çıktık.
18.30  İstanbul otobüsüne yer değiştirtme çabalarımız olumsuz sonuçlanınca biz de garaj sohbetine koyulduk 20.30 otobüsünün gelmesini beklerken. Tanıdık bir yüzle karşılaştık garajda Sevgili Necdet Neydim de İstanbul’a dönüyordu. Soma’da bir ara uzaktan el sallamıştık birbirimize. Yoğunluktan görüşememiştik. İyi oldu karşılaşmak.  Süleyman Bulut’la aynı otobüsteymiş meğerse.  Keyifli, bilgilendirici, paylaşımcı bir sohbetin ardından seslerimizi garajın seslerine karıştırıp otobüslerimize bindik. Geride bir hoş seda bırakarak.
Ben yine dilimde bir tekerleme İzmir yolundayım.

Bu konuyu ballandırıpta mı anlatmalı;
Dallandırıp budaklandırıpta mı anlatmalı? **

Önümüzdeki hafta Sevgili Tülin Kozikoğlu ile Çılgın Dondurma diyeceğiz …


Sevgi Koşaner

** 101 Yanıltmaca, Derleyen: Süleyman Bulut, Resimleyen: Burcu Yılmaz,Tudem Yay.2012


19 Ağustos 2014 Salı

SOMA BULUŞMALARI-5

Sara Şahinkanat'la " Yavru Ahtapot Olmak Zor" / 14 Ağustos 2014/Soma

Yavru ahtapotun yolculuğu hafta başından başladı. İstanbul’dan yol arkadaşlarıyla birlikte yola çıktı Salı günü. Sevgili Cafer her zaman ki desteğiyle bu yolculuğu başından sonuna takip etti. Yavru Ahtapotun annesi Çarşamba akşamından İzmir’e uçtu. İzmir’e gelmişken Kordon’da bira patates yapmamak olmazdı. Sanki uzun yıllardır tanışıyormuşçasına başlayan sohbet İzmir’in imbatına karıştı keyifli bir esintiyle.

Perşembe sabahı Soma otobüslerinin durağında bizi bir sürpriz bekliyordu. Asker sevkiyatı vardı. O nedenle doluydu Soma’ya gidenler. Akhisar Otobüsünde yer bulunca bindik hemen. Sara dinlenirken  Yavru Ahtapotun henüz Soma’da ulaşması gereken yere ulaşmadığını öğrendim. İstanbul-Manisa-Soma görüşmeleriyle etkinlik yapacağımız yere ulaştı bilgisi geldi. Artık yolu izleyebilirdim. Bu yolculuklarda Manisa ovasından başlayarak doğanın bu mevsimdeki ritmini izlemek sakinleştirici oluyor. Üzüm bağlarında üzümler salkım salkım. Kış mevsiminde dik bir gövdeden zeybek gibi yukarı kalkan kollarını izlediğim asmalar yeşil giysileriyle şimdi… Kısa bir süre sonra kızaracaklar… Bağ bozumu henüz başlamamış bu tarafta. Oysa bugün Urla’da Bağ Bozumu Şenlikleri var.

Akhisar’a ulaşıyoruz ve hiç beklemeden Soma dolmuşuna biniyoruz. Hava çok sıcak.  Araçların klimalı olması rahatlatıcı. Dolmuşta Samsun’dan gelen askerler var. Traşlı başlarıyla hemen belli ediyorlar kendilerini. Yüz yetmiş kişi gelmişler. Kırkağaç’ta boşalıyor dolmuş. Bu sefer pazara gelmiş teyzeler biniyorlar koyu renkli çiçekli şalvarlarıyla… Gülümsüyor biri bize. “Nerelisin*” diyor. Sohbet ediyoruz. Pazara inmemiş bugün çarşıya gitmiş. Öveçler köyündenmiş. Yol üstündeymiş köyü. Arkamızdaki koltuklara beyaz zambak kolonyası kokan iki teyze oturuyor. Yol boyu kokularına biraz dertleşme biraz dedikodu karıştırıp sohbet ediyorlar. Öveçlerde iniyor yandaki iki teyze “Hoşçakalın” diyerek, güzel gülüşünü bize bırakarak. Tütün tarlalarına bakıyorum orta kırım yapılmış bir kısmının uç kırımları da bitmiş. Çiçeğe durmuşlar artık… Sara soruyor bunu nereden bildiğimi. Babaannemler tütün yetiştirirdi. Çocukken ben de kırım yapar, büyük iğnelerle tütün dizerdim. Simsiyah katran olurdu parmak uçlarım. Her tütün tarlası bana Hasan Dedemi anımsatır ve gölgesinden korkan topal eşeğini. Gülümserim çocukluğuma.
Kırkağaç çıkışında arıyorum Alim Beyi. Bilgi veriyorum. 12.50 de Soma’dayız. SHM ne gidiyoruz. Alim Beyle görüşüyoruz. Destek kitaplığı ile ilgili Kaymakam beyle görüşmek istiyoruz. Zamanımız dar bugün. Kısa bir yemek molası verip, etkinlik salonuna geçiyoruz. Bugün Tefide Hanıma Kadriye Hanım da eşlik ediyor. APHB den bir psikolog geliyor gözlemci olarak. Çocuklar gelmeye başlamışlar. Kayıt yaptırıyorlar. Alim bey yanında APHB den bir psikiyartrist ve bir psikologla birlikte geliyor ve bugün etkinliğe katılıyor.  Arka mahalleden gelecek çocukları bekliyoruz. Geciktiler. Hakan beyi arıyorum hasta yatağında son günlerde. ÇYDD Eğitimeviyle görüşüyorum ne zaman gelecekler bekliyoruz diye. Sara bu arada hemen bir masal anlatmaya başlıyor. Şahane.

Koşarak geliyor bizim sporcular sessizce kayıt yaptırıp bir yer buluyorlar kendilerine… Başlangıç çemberimizi yapıyoruz. Sara diyor ki “Ben neden çocuklar için yazıyorum biliyor musunuz?” Okul alışkanlığıyla ben ben diyen parmaklar kalkıveriyor hemen. Çocukları sevdiğin için en çok gelen yanıt. Ama Sara başka bir şey söylüyor onlara… ve alıp götürüyor hepimizi hayal dünyasına , çocuklar anahtar oluyorlar,kilit açıyorlar,uçuyorlar,konuyorlar… Sansula eşlik ediyor arada onlara…

Devler ülkesinin kitabına sıra geldiğinde yüzlerde kocaman bir şaşkınlık,dudaklarda aaaa sesleriyle yavru ahtapotun hikayesi başlıyor. Her sayfa ayrı bir heyecana neden oluyor. Yılan balığı yumurtalarından çıkmaya çalışan yavrulara “ çok daralmışlar” diye bir yorum geliyor…
Yavru ahtapot ve arkadaşlarının kuklaları heyecan yaratıyor. Sırayla fotoğraflar çekiliyor. Sara yardım istiyor yeni hikayeler için çocuklardan… Onlarda kağıda kaleme sarılıyorlar ve hokkabaz, kaleci,her kolunda ayrı bir marifet olanlar derken dizi dizi ahtapot resimlerini sıralıyoruz geniş pencereye…Çocuklar Sara’nın etrafını sarıyorlar bir tepecik oluşturuyorlar.

Alim Bey,Kaymakam beyin bizi beklediğini haberini veriyor.Kaymakam beyle bir görüşme yapıp hızlıca İzmir otobüsüne yetişiyoruz. Yorgun  ama keyifli bir şekilde dönüyoruz. Sara’yı metrodan havaalanına yolcu ediyorum ben de eve doğru yol alıyorum…

Geride hoş bir seda,keyifli bir dostluk kalıyor bana…

Önümüzdeki hafta Süleyman Bulut’la Kim Söyleyebilir Kim Söyleyemez diyeceğiz…

19 Ağustos 2014/İzmir

Sevgi Koşaner

7 Ağustos 2014 Perşembe

SOMA BULUŞMALARI-4

Gülsüm Cengiz'le "Herkesin bir Öyküsü var"... 7 Ağustos 2014


Bugünün yolculuğu dünden başladı yine… Gülsüm hanımın sabah ÇYDD Eğitimevi’nde de bir etkinliği olacağı için bir gece önceden Soma’ya geldi. Soma Sosyal Hizmet Merkezi Müdür Vekili Fatma Hanım ve Soma Bakım ve Rehabiltasyon Merkezi Müdür Vekili Cafer Beyin konuğu olarak huzurevinde konakladı. Sabahtan ona eşlik etmek üzere bir gece önceden ben de Akhisar’a anababa evine gitmiştim. Sabah Soma’ya doğru yola koyulduğumda etkinliğin ismine uygun öyküler bekliyordu beni otobüs durağında. Elimde çantalarla durağa geldiğimde daha önce de durakta gördüğüm çakır gözlü postacı durak bankında oturuyordu. “Abla kaçırdın dolmuşu” diyerek karşıladı beni. Günaydınlayıp yanına oturdum Postacı Fevzi’nin. 22 yıldır buradan binermiş posta aracına. Sabah Manisa’dan çıkan posta arabası Saruhanlı’ya uğrar yeni postaları bırakır, sonra Akhisar postanesine uğrar ardından Fevzi’yi duraktan alıp Soma’ya gidermiş. Akşamda aynı güzergahı bu kez giden yeni postaları alarak tersine tekrarlarmış. Soma’da çok yaşanacak bir şey yokmuş, eşi, Allah bağışlasın iki çocuğu da istememişler Soma’ya yerleşmeyi. Postacı Fevzi’ye her sabah gidip her akşam dönmek kalmış. “Olsun be abla yok bizim aksarımız gibi” diyerek halinden memnuniyetini dile getirdi. Göçmen dili hi hecesini yutmuştu Akhisar derken. Beni merak etti. Kimlerdendim.  Yaşını söyledi benimkini sordu aramızda bir yaş  vardı, “Olsun be abla sen benm ablammışsın zaten” dediJ) . Onbeş günde bir mi gidiyordum Soma’ya… “Her hafta gidiyorum” dedim. “Geçen hafta yoktun” dedi. “Bayramdı” dedim o nedenle gitmedim... Biz sohbet ederken gülen bir çift gözle iki el uzandı birden, önce yüzüme dokunacak sandım , iç sesiyle kikirdeyerek konuşan gülen yüz baş hizamda durağın önce camına dokunda sonra direğine,sonra takip eden her köşeye,kaldırıma,direğe kendince anlamı olan yerlere dokuna dokuna çiçekli şalvarı,oyalı yemenisiyle uzaklaştı… Fevzi, “Kendi halindedir O” dedi…Kimbilir o içsel kikirdemelerin ve her köşeye dokunmanın nasıl bir öyküsü var…Benim dolmuşum posta arabasından önce geldi. Vedalaştık Postacı Fevzi’yle…

Yola koyulmuştum ki Gülsüm Hanım aradı. “Kahvaltıya bekleyeyim mi sizi” diye. Annem yedirmeden yola çıkarmamıştı beni, şeker beklemezdi ayrıca yoldan geleniJ  Yol boyu zeytinler, güne bakanlar, dip kırımı bitmiş bazı tarlalarda orta kırımı yapılmış tütünlerle selamlaşarak Bakır İlçesine geldik. İlçe girişindeki takın iki yanındaki efe heykeli dikkatimi çekiyordu, üstlerinde plaket vardı, bu kez okuyacaktım… Sağ girişteki Kurutuluş Savaşı Gazisi Kamalı Ahmet Efe, sol taraftaki Çanakkale Gazisi Saçlı Mustafa Efe’ydi selamlayan… Efeler diyarındaydım… İlçeden çıkışta aynı yerden çıkıyorduk ana yola. Takın arka tarafında da vardı heykelleri. Yer değiştirmişlerdi bu kez. Araştırmalı onların öykülerini…

Soma’ya varınca Müdürlüğün sağladığı resmi araçla huzurevine çıktım. Cafer Beyin yanında buluştuk Gülsüm Hanımla. Bahçenin şeftalisinden koparılan ilk şeftalilerin lezzetiyle göreve gidecek aracı bekletmeden bavulu yanımıza alıp ÇYDD Eğitimevi’ne gittik.  ÇYDD Eğitimevi’ ndeki çocuklar bir fotoğraf çekimi çalışması için pazar yerindeymiş. Gülsüm Hanım etkinliğe çıkınca ben de sosyal hizmet merkezine gittim. Fatma Hanım APHB ni aradı, etkinliğe gözlemci birinin katılmasıyla ilgili. Tefide Hanım her zamanki desteğini güler yüzüyle vermişti. Salon temizlenmiş, sandalyeler hazırlanmış, halı inmişti. Öğle saati geldiğinden onu yemeğe yolladım gerisini ben hallettim. İşi bitirmiştim ki gök delindi, yer gök birbirine girdi. Şiddetli bir yağmur başladı. Bir saate yakın süren yağmur, fırtına da elektrikler gitti. Ortalık sakinlediğinde sokakta akan sulardan eser kalmamıştı. ÇYDD Eğitimevi’ nden aradıklarında anahtarı psikolojik destek birimindeki arkadaşlara verip ıslaklığın keyfini çıkararak eğitimevinden Gülsüm Hanımı almaya gittim. Kısa bir öğle yemeği yiyip etkinlik salonuna ulaştık.

Yağmur sonrası çocukların gelip gelemeyeceğinden çok emin değildik. Geldiler. 13 çocukla önce Küçük Uğurböceği kitabı okunarak, şans üzerine sohbet, ardından cümleleri tamamlayarak bir öykü oluşturma çalışması derken kendi öykülerini yazma çalışmasına geldi sıra. Kimi sadece yazdı kimi hem yazdı hem resimledi. Okulöncesi iki çocuğumuz vardı. Onlar geniş zemin kraft kağıda resimle anlattılar öykülerini. Biri bilinçdışı bir çalışma gerçekleştirdi. Etkinlikte APHB den gözlemci olarak bulunan psikolog arkadaşımızla durumu paylaştık. Yaptığı çalışmayı üzerine notlar alarak dosyasına konulmak ve kendisiyle çalışan uzmanlarla paylaşılmak üzere çocuklar gittikten sonra verdik.

Gelen çocuklardan yakın kaybı olanlar konusunda her zaman önceden bilgimiz olmuyor, gözlemlerimizle bunu fark ettiğimizde gözlemci profesyonellere durumu aktarıyoruz. AFAD için her hafta Manisa ASP İl Müdürlüğü Psikososyal Birimine ve Soma SHM ne yolladığımız raporlara da not ediyoruz isimlerini ve gözlemlerimizi.

Etkinlik bitiminde çocuklar yazdıkları öyküleri okudu,resimleri anlattı. Öykü yazanlardan bir kısmı başlangıçta yapamam,  yazamam diyordu, sonrasında ne hissettiniz sorusuna şu cümleleri söylediler;

Okuyarak ve yazarak bilinçaltı geliştirilebilir
Kendimi akıllı hissetim,
Kendimi yazar gibi hissettim
Kendimi ressam gibi hissettim.
Çok güzel kendimin yazar olduğunu sandım
Her zaman gelmek istiyorum
Zaten hep güzel oluyor buraya gelmek
İyi ki gelmişim

Bizimle görevinin ötesinde  yol arkadaşımız olarak sorumluluk üstlenen, tüm etkinliklerimizde yüreğiyle de yanımızda olan Tefide Özen’de duygularını şiirle döktü;

Bir grup çocuk gördüm bugün
Biraz neşeli, biraz buruk, biraz da sessiz
Çığlıklar atsa da minicik yürekler
Yüzlerindeki gülüşleri, tebessümleri gözbebeklerinden görünür

İşte Soma çocukları neşeli, buruk
Ne olduğunu anlamıyor, etrafı izliyor
İnsanlar gülünce gülüyor
Gülümseyen yürekler istiyor.

Etkinlik bitiminde çocuklarla bitiş çemberimizi yaptık ve bir sonraki hafta Sara Şahinkanat’ın konuğumuz olacağını paylaştık. Yeni etkinlik afişini astık.
SHM ne uğrayıp Fatma Hanımla vedalaştık. Resmi bildirimler için gerekli bilgileri verdik. Kaymakam Bey izinde olduğundan görüşemedik.
İstanbul yolculuğu bu kez Akhisar üzerinden. Soma Garajı’ndan Akhisar Birlik dolmuşlarına binerek bir saatlik yolculukla Akhisar’a ulaştık. O saatlerde garaja giren tek firma Metro Turizmdi. 18.30 aracında önceden ayırttığımız yer gelmemiz geçince satılmış. Neyse ki başka bir koltukta yer bulduk. İzmir’den gelen otobüs yarım saat gecikmeli geldi. 19.00 civarı ben İzmir’e, Gülsüm Hanım İstanbul’a doğru yola koyulduk. Güzel anılar, yeni hikâyeler dönüş yolculuğunda biz eşlik etti.
Önümüzdeki hafta bir başka yolculukla yeni öykülerin içine gireceğiz Sara Şahinkanat’la “Yavru Ahtapot Olmak Zor” diyeceğiz…

7 Ağustos 2014

Sevgi Koşaner-İzmir

25 Temmuz 2014 Cuma

SOMA BULUŞMALARI- 3

Sevgi Koşaner'le "Bir Varmış Bir Yokmuş" 24 Temmuz 2014


Zorlu bir hafta oldu duygusal açıdan bu hafta. Geçen haftaki Yaratıcı Çamur Atölyesi hem çocuklar açısından hem de benim açımdan bir terapi sürecini beraberinde getirdi. Babanın mezarına yapılan armağanın yapılış aşamaları ve son halinin ben de yarattığı çarpan etkisi büyük oldu. Yaşattığı duygusal yoğunluk için TPD İzmir Şubeden Ayperi aracılığı ile Psikolog Deniz’den büyük bir destek geldi.
Deniz’le yaptığımız travma temizleme çalışması iki açıdan önemli oldu. Biri Sosyal Hizmet Merkezi’nde böyle bir çalışmayı yaparak hedef kitleye ulaşabilme olanağıyla birlikte psikolojik destek alan çocuklarla çalışan profesyonellere de, izlenen çocuklarla ilgili süreci aktarabilme olanağı olmasıydı. Sanat yoluyla yapılan bilinçdışı bir çalışmaya olanak sağlayarak bir çocuğun babasıyla vedalaşabilmesine fırsat sağlayacak iyi bir iş yapmıştık.
İkinci ayrımsadığım şey ise 99 Marmara ve Düze depremlerinin bizim için büyük bir okul olduğu gerçeğini bir kez daha fark etmek oldu. Yaşanan acılardan bir ders çıkarılmıştı. Meslek dernekleri kendilerini ve üyelerini geliştirmiş, müdahale süreci ve boyutlarını genişletmişlerdi. Yaşanan felaketlerin mağdurları kadar, süreç içinde görev alanların, gönüllülerin de travma temizleme çalışmalarının içinde yer almasını sağlayarak profesyonel bir dayanışma geliştirmişlerdi. Sahada bilincinizin ve bilinçaltınızın algıladığı o kadar çok şey oluyor ki. Çoğunlukla farkına varmadığımız bu algılamalar, anlamlandıramadığımız fiziksel ağrılara, duygu durumlarına neden olabiliyor. Bunları çok ta farkındalığımız olmadan evimize, ailemize taşıyoruz. Ruhumuzu korumak için de mutlaka bir şeyler yapmamız gerekiyor. Kendi adıma bana bu güçlü desteği verenle Deniz’le yaptığımız travma temizleme çalışması Soma faciasının ilk günlerinden bu yana göğsümün ortasına oturmuş yumruyu çözebilme olanağını verdi ve beni özgürleştirdi. Bunun için ne kadar teşekkür etsem az.
Bugün yolculuk var yine Soma’ya…
Sabah ÇYDD Eğitimevi’nde 3-4 yaş grubuyla buluşacağım. Öğleden sonra ÇGYD nin “Soma’ya bir Köprü” Projesi kapsamında “Bir Varmış Bir Yokmuş” diyeceğim Sosyal Hizmet Merkezinde…
İzmir’den yolun uzun sürmesi nedeniyle bir gece önceden Akhisar’a anne baba evine geldim. Sabah serinliğinde çocukluğumun kokularıyla yola koyuldum. Tütün Otel’in karşısındaki otobüs durağından Akhisar Birlik’in Soma dolmuşuna bindiğimde saat 09.10 du. Garaja uğrayıp yolcu alıp Soma’ya doğru hareket ettik. Süleymanlı Köyüne girdik. Yol kenarında birkaç tarlada tütün ekildiğini gördüm. Uzun zamandır tütün ekimi yasaktı buralarda. Dip kırımları yapılmıştı.  Yolun iki yanında zeytinyağı işlikleri sıralanıyordu. Süleymanlı’dan başlayan zeytinlikler Çoban Hasan Köyü ve yol boyu eşlik etti. Bakır ilçesi girişinde iki efe heykeli selamladı, hemen yanı başlarında günebakanlar güneşe çevirmişti yüzünü. Ana girişteki kavşakta bulunan bayraklar yarıya indirilmişti. Henüz Soma’nın acısı dinmemişken Gazze içindi bu kez yas.  Kırkağaç ilçesine geldiğimizin belirtisi dev kavun heykelinden sola döndüğümüzde orta refüjde kavun tarlasının canlandırıldığı bir alanda kavun toplayan kadın ve erkek heykelleri “Hoşgeldiniz” diyordu. Yol boyu bir ıhlamur çiçeğe durmuştu. Kırkağaç Garajında telli kavağın hışırdayan yaprakları, yeni dünyanın henüz olgunlaşmamış meyvelerinin altında yolcu indirdik… Yeni yolcuları aldık ve iki ellerini yukarıya dua edercesine kaldırmış Mehmetçik heykelinden sola dönerek Şehit Jandarma Yüzbaşı Yavuz Başağar Kışlasının önünden geçtik. Sarı bir sıcakta yol alırken dolmuşun kliması ilaç gibiydi. Zeytinliklerle dolu ovanın bağrından gökyüzüne yükselen termik santralin bacaları Soma’ya geldiğimizi söylüyordu. Mezarlığın önünden geçiyoruz. İlk kez başımı çevirip bakabiliyorum ve Deniz’le yaptığımız çalışma için ona bir kez daha teşekkür ediyorum içimden. Saat 10.20 de Soma garajına indim.

Garajdan çıkıp sola dönüp dümdüz gittiğinizde ÇYDD Eğitimevi binasına varıyorsunuz. Hemen öncesinde bir avcılık kulübü var. Kulübün penceresinde asılı bir afiş var ki size bir akıl tutulması yaşatıyor. Şehit madenci çocukları için açılacak anaokulu için “Siz de bir kurşun atın”!.... Çocuk ve kurşun kelimesini yan yana görmek bile insanın tüylerini diken diken ediyor.

ÇYDD Eğitimevi’nin kapısından giriyorum Günseli Hanım ve ÇYDD İzmir Şube Başkanı Gönül Kaya orada. Kucaklaşıyoruz. Çocuklar daha yeni gelmeye başlamışlar. Biraz daha bekleyelim diyorlar. Sınıfa girdiğimde Ege, Elif, Yiğit ve Doğa bekliyordu beni öğretmenleriyle. Arka bahçede biri daha var. Annesi getirmiş ancak bahçeden sınıfa girmiyormuş. İkna etmeye çalışıyorlar, salıncağın ipine sıkı sarılmış inmemekte ısrarlı. Daha hiç içeri girmediğini öğreniyorum. Selamlaşıyoruz miniklerle. Sansula’nın sesi gözlerini büyütüyor, bir anda başıma üşüşüyorlar. Eğer isterlerse sonra onlarında kullanabileceğini söylüyorum… Sevgili Fatih Erdoğan’ın kulaklarını çınlatarak başlıyoruz;

“Çocuktum ufacıktım
Bir susayıp bir acıktım
Dedim dede masal anlat
Dedem dedi sen anlat
Ben anlattım dedem güldü
Bilmem dedem neden güldü.”


“Bu ne sessizlik” kitabımla tanışıyoruz. Kartopu tavşanı uyandırmaya çalışıyoruz, o kadar çok gürültü yapıyoruz ki uyanmıyor bir türlü. Sonunda biz yorgun düşüyoruz ve susuyoruz. Aaaaa o da ne uyanıyor KartopuJ)) Sırasıyla sansula’yı alıyorlar ellerine Doğa, kırmızı başlıklı kızın masalını anlatıyor. Ege, sansula’nın sesiyle anlatıyor masalını. Elif’e veriyor. Yiğit “Eee anlatmadın masalı “diyor. Ege sansulayı gösteriyor “Anlattım.” Elif sadece kendisinin duyduğu bir sesle anlatıyor masalını. Sansulayı çalıyor. Sonra “Bitti “ diyerek Yiğit’e veriyor. Yiğit, bir varmış bir yokmuş diyerek dinazorlardan başlıyor canavarlardan çıkıyor ama günümüze gelemiyor bir türlü. Yemek molası geliyor ama  canavarlar gitmiyor ki yiyebilelim. Sonunda canavarlar sınıfın kapısına geliyorlar, gidip yumrukluyor onları kovalıyor, sansulayı tın tın tınlatıyor ve “Şimdi bitti” diyor. Alkışlarla bitiriyoruz etkinliği. Onlar ara öğünlerini yerken ben sınıftan çıkıyorum.

Toparlanırken genç bir karı koca giriyor eğitim evine. Üç yaşlarında bir çocukları varmış. Getirebilirler miymiş? Baba duramıyor içeride, ben dışarıda bekleyeyim diyor. Anne, “Ata Bacasında çalışıyordu eşim. Üç gün madene girdi yardım için. Şimdi çok iyi değil” diyor. İçimize saplanıyor kelimeler. Psikososyal Destek Merkezine yönlendiriyoruz, ücretsiz hizmet alabileceklerini belirterek. Günseli hanım anlatıyor sonra, annelerle yaptıkları bir çalışmada da bir grup anneyi alıp kendileri götürmüşler destek merkezine. Hayat akıyor buralarda ama su gibi değil… Günübirlik gidiş gelişlerde çok fark edemiyor insan… Koca bir hüzün kol geziyor oysa…

Elimde malzeme çantam çıkıyorum. Önce Akhisar Köftecisine uğruyorum. Kaymakamlığın karşısında küçük bir esnaf lokantası. Oradan Sosyal Hizmet Merkezine gidiyorum. Alim Bey bir toplantıda. Odasında beklerken etkinlik malzemelerimin iplerini takıyorum. Bir sonraki etkinliğin afişlerini Alim beye bırakıp etkinliği yapacağım salona gidiyorum. Tevhide Hanım sandalyeleri hazırlıyor. Stajyerler henüz gelmemiş. Etkinlikte kullanacağım malzemeleri çıkarıyorum. Kayıt için kağıt, kayıt formları bugün ilk kez kullanacağımız. Derken üstünde pembe tişörtü ardında bir grup çocukla Nurefşan geliyor. “Bizzz geldikkk” diyerek. Boyunlarında geçen haftanın isimlikleri. Bu hafta yapmamayı düşünmüştüm tek başıma yetiştiremeyecektim. Çocuklar imdada yetiştiler. Nurefşan gelenlerin isimlerini yazmaya başladı… Biri kayıt formlarını ayırdı, birileri isimleri yazdı, birileri ip kesti ve isimliklere geçirdi. Gittikçe çoğalmaya başladık. Arka mahalleden gelecek çocuklar vardı. Onları beklerken etkinlik sonunda kullanacağımız grafon kağıtlarını kesmelerini istedim çocuklardan. Yere serdiğimiz halı çok işe yaradı. Onun üstünde turuncu bir tepe yükseldi. Herkes çok merak ediyordu ne olacağını. Sürprizdi... kesilenleri tahtanın önüne, etkinlik maskelerinin kutusunun önüne yığdık. Stajyerler gelince kayıt formlarını doldurduk dizimizi,sandalyeyi masa yaparak. Sansula eşliğinde sohbet ederken dışarıda biri süslü şapkalı iki kadın içeri ısrarla bakıp kafalarını uzatıp durunca, kapıya giderek “İçeri girebilirsiniz” dedim. Üç kez tekrarladım. Şapkalı oralı olmadığı çok belli kadın şapkasının ardında konuştu; “Ölen madenci çocuğu arıyoruz.” !!!! İlk anda nutkum tutuldu, sansulayı çalan elim kalakaldı. Sanki manavdan karpuz seçiyordu. “Hanımefendi burada sadece çocuk var” yanıtım onu tatmin etmeyip isteğini tekrarlayınca yan tarafa gidin diyerek Sosyal Hizmet Merkezine yönlendirdim. Bir süre çocuklara yüzümü dönemedim. Derin nefes alıp sakinleşmeye çalıştım.

Arka Mahalle çocukları ÇYDD de bir etkinliğe girdikleri için gecikmişlerdi. Orada kalabileceklerini söyleyip biz Dev Şalgam’la başladık. Maskelerle yaptığımız canlandırmalara yükselen kahkahalar eşlik etti. Kuyruğunu sallayan kediyle, kabaran tavuk görülmeye değerdi. Etkinliğin sonunda kestiğimiz turuncu grafon kağıtlarından bir şalgam tarlası yaptık. Herkes istediği kadar şalgamı eve götürebilirdi. Makaslarla buluşan eller tek bir şalgam kesti.  Birbirlerine ikram edenler ve eve götürmek üzere alanlar oldu. Koca şalgam tarlası ise geride kaldı… Bitiş çemberimizde bir sonraki etkinliğin Yazar Gülsüm Cengiz tarafından yapılacağını paylaştık. Yeni etkinlik afişini astık. Salonu hep birlikte topladık. Vedalaştık iyi bayramlar dilekleriyle, bayram sonrası buluşmak üzere.

Etkinlik 16.00 civarında bitti. Gün sonunda yorgun ama etkinliğe sahip çıkan çocuklarla mutlu bir şekilde otogara yürüdüm. İzmir otobüsü Beşyol’dan kalkıyormuş bu saatte. Taksiyle yetişerek İzmir’e doğru yola koyuldum. İçim rahat. Artık köprü kuruldu. Köprüden geçenlerimiz çok olsun…


Sevgi Koşaner

18 Temmuz 2014 Cuma

SOMA BULUŞMALARI-2


Ekin Erman'la "Yaratıcı Çamur Atölyesi" / 17 Temmuz 2014/ Soma

Bugünün heyecanı daha farklı… Yoğun bir gün olacak…Resmi görüşmeler var… Bir buçuk aydır her türlü iletişim tekniğiyle konuştuğumuz yazıştığımız ama henüz yüzyüze gelmediğimiz Dernek Başkanımız Asya Çağlar ve Yönetim Kurulu Üyemiz Ayşe Yüksel Durukan’la buluşacağız. Onlar bir gece önceden yola çıkacaklardı. Son an hazırlıkları aman bir şeyi atlamayalım, unutmayalım. Bir yandan yılın kitabı koşuşturması devam ederken travma kitaplarının sınıflanması, gönderime hazırlanması işi girdi araya. Resmi yazılar,ek konacaklar konmayacaklar…Telaşe önceden başladı.

Eksik malzemelerin tamamlanması, çamurun alınması… Ekin’le haberleşmeler… Çamur tamam… İki gün önceden Ekin’in atölyede temizlenip ayrıştırılan, kolilenen Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği Eğitim Evi'ne gidecek malzemeler de arabaya yüklendi…Yaşasın Nuran Erman’da geliyor. Destek ekip güçlendi bugün.

Perşembe sabah İzmir ekibi Heykeltıraş Ekin Erman ve eşi Nuran Erman Bornova çıkışında buluştuk. Yarım saat kadar sonra’da Asya ve Ayşe Hanımlarla Manisa'da kucaklaştık. Dön,dur,ileri,geri usulü tariflerle İl Müdürlüğü binasını bulduk. Manisa  Aile Sosyal Politikalar İl Müdürü Murat Konan’a bir ziyaret yaptık. Projemiz hakkında bilgi verdik, izlenecek yol, yapılacak raporlamalar konusunda bilgilendik. Travma setimizle ilgili bilgi yazısını ilettik.  Psikososyal destek çalışmalarından sorumlu Ayşegül Hanımla tanıştırıldık. İl Müdürü Kaymakam Beyle de görüşmemizi rica etti. Olumlu, verimli  bir toplantı oldu. Önümüzdeki haftanın etkinlik afişini de bırakarak vedalaştık.

Soma’ya doğru yola koyulmadan “Kızlar Manisa’da” fotoğrafı çektirip bizi merak eden yönetim kurulumuzun diğer üyelerine yollamayı ihmal etmedik.

Akhisar civarında Nar-ı Beyaz’da  keyifli bir kahvaltı yaptık. Kalkmaya hazırlanıyorduk ki Ayşe Hanım bizi epeyce korkuttu. Camlar o kadar temizdi ki geniş camı çıkış zannederek hızla cama çarptı. Epey telaşelendik. Buz uygulaması yaptık…Hepimiz biraz sakinleştikten sonra Soma’ya doğru tekrar yola koyulduk.

Soma’da  bizi Sosyal Hizmet Merkezi Müdürü Alim bey ve Cafer bey karşıladı. Ayağımızın tozuyla bir toplantı öncesi bize zaman ayıran Soma Kaymakamı Bahattin Atçı'ya yetişmek üzere koşturduk. Kaymakam Bey projemizle ilgilendi.  Çocuk sayısının arttırılmasıyla ilgili ÇYDD Eğitimevi’yle de işbirliği yapabileceğimizi söyledi. Biz bunu yaptığımızı Arka Mahalle çocuklarının da ÇYDD aracılığı ile etkinliklere getirileceği bilgisini verdik. Yeni yapılmakta olan Sosyal Hizmet Merkezi binasının bitmek üzere olduğu, bu binada da  çalışmalar yapılabileceği, yaz sonrası da çalışmalara devam edebileceğimizi, bize severek yer sağlayacakları bilgilerini verdi. Bize bir yer gösterilmesi durumunda Destek Kitaplığını kuracağımızı söyledik. Bu konuda da desteğini aldık. Kısa ama çok verimli bir toplantıyla vedalaşarak ayrıldık.

Artık Sosyal Hizmet Merkezindeki ön çalışmalara başlayabilirdik. Masalar gelmişti. Çevre okullardaki kurslara katılan okullara haber verilmişti, ÇYDD den gelecek olanlar vardı, geçen haftanın çocuklarının getirecekleri vardı… Kalabalık olacağını ön görerek masaları ara sokağa taşıdık. Kilit taşlı, üstü sarmaşıklarla kapalı serin sokakta ki hazırlıkları gören bir dükkan sahibi hemen sokağı suladıJ) Biz telaşlandık tabi. Çamurdu söz konusu olan. Neyse ki daha zaman vardı hava sıcaktı. Hem sokak hem biz ferahladık bu misafirperverlikle…

Yapılacak çok iş vardı. Görev dağılımı yaptık. Çamurdan üst baş kirlenme olasılığına karşı şeffaf çöp torbalarından önlük yapma işini Ekin ve Nuran’la ben üstlendik, seri imalata giriştik. Geçen hafta çocuklara verdiğim isimlikler düşmüştü. Bu sefer kolye yapalım dedik. Asya-Ayşe-Tevhide Hanımlar bolca gökkuşağı renkli ipli kolyeler yaptılar.

Çocuklar yavaş yavaş gelmeye başladılar. Arka Mahalle’den 301 Soma Zafer Spor’un sporcuları Antrenörleri Hakan Arslantaş’la birlikte geldiler. Ayşe Hanım kayıt almaya başladı. Bir anda salon kalabalıklaştı. İsimlikler yetmedi. Hızla çözüm üretildi, stajyer öğrenciler imdada yetişti. Kayıt devam ederken Ekin’le "Merhaba" Çemberini başlattık. "Gel bize katıl bize " derken, zıpladık, hopladık, el çırptık ve çember tamamlandığında sokağa çıktık. Çocuklar inanılmaz bir düzenle sakince sıraya girdiler ve Ekin’in elinden çamurlarını alıp masalara, masalar yetmediğinde yerlere yayıldılar… Yoldan geçen ne oluyor diyerek çamura bulandı… Yeni masalar geldi…Çamur ellerle buluştu,yoğruldu, koparıldı ,şekil verildi… Kimi sessizce çalıştı kimi kahkahalarını koydu çamurun içine…Biri vardı ki geçen hafta da sessizce çalışanlardandı…Babasının mezarına bir armağan yaptı…En önemlisi de bunu dile getirdi…Galiba yaptığımız işin bugünkü armağanı da bu çalışma oldu…Çalışmayı yapandan ve annesinden alınan izinle İzmir’e taşıdık bu armağanı, kalıbı çıkarıldı ve İstanbul’da bronz dökümü yapılıyor… Kalıcı bir armağan olarak geri verilecek sahibine…

Çalışmalar tamamlandı,paketlendi evlere götürülmek üzere…Haftaya ne vardı? sorularıyla kucaklaşıldı… Anneler birbirleriyle ve bizlerle sohbet etti çocuklar çalışırken,arada üst kattaki randevusuna gidenler “Kızım sana emanet “diyerek güvenini verdi…Karşılıklı duygu alışverşleri yapıldı.

Herkes gittiğinde fark ettik ki hazırladığımız önlükleri kullanmamıştık, kimse de ne üstünü ne de yerleri çamurlamamıştı. O kadar temiz çalışılmıştı. Şaştık buna biraz,iyi hissettik…Kayıtları kontrol ettik farklı yaş gruplarında seksen çocuğa ulaşılmıştı. Bu çok sevindiriciydi.

Acıktığımızı fark ettik… Yorulmuştuk ta…Cafer Beyin önderliğinde Soma Ovasına hakim bir tepe üzerinde bulunan Bakım ve Rehabilitasyon Merkezine gittik yemek için. Alim Beyle orada tekrar görüştük. Travma kitaplarıyla ilgili yazımızı ve kitapları elden teslim ettik. Serin terasta lezzetli bir yemek yedik. Alim beye veda ettik.

ÇYDD Eğitim Evine uğradık. Cafer beye desteği için teşekkür ederek vedalaştık. İzmir’den getirdiğimiz kitap ve oyuncakları bıraktık. İzmir Şubeden Günseli Hanım ve Duriye Hanımla binayı gezdik. Önümüzdeki haftanın afişini bıraktık. Artık yola koyulma zamanıydı. Başkan’la Ayşe Hanımı Soma Garajında Balıkesir’e gidecek dolmuşa bıraktık. Biz de Akhisar’a doğru yola koyulduk. Baba evime kısa bir ziyaret yapıp oradan İzmir’e doğru yola koyulduk….
Yorgun ama kısa zamanda çok iş yapmanın keyfiyle ve önümüzdeki hafta da seksen çocuk olursa ben ne yaparım kaygısıyla gece eve vardığımda, İstanbul yolcularının da otobüslerine bindiği haberini aldım. Ayşe Hanımın çarpmaya bağlı ağrısı vardı biraz. Soma-Balıkesir arası yolculuk biraz zorlu olmuş. Onlar İstanbul'a doğru yol alırken ben yorgunluktan sızıp kalmışım uzandığım yerde.

Biri biterken diğerinin hazırlıkları başladı bile...
Önümüzdeki hafta “Bir varmış bir yokmuş “ diyeceğiz… Masalın dilinden kitaplara , öykü atölyelerine bir giriş yapacağız.

17 TEMMUZ 2014-Soma
SEVGİ KOŞANER