Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

Sevgi Koşaner etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Sevgi Koşaner etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

5 Eylül 2014 Cuma

SOMA'LI KADINLAR İÇİN ÇALIŞTAY



Dün Soma Kaymakamı Bahattin Atçı’nın habedar etmesi ve davetiyle Gıda Bankacılığı ve Temel İhtiyaç Derneğinin (TİDER) düzenlediği,  İzmir Ekonomi Üniversitesi’nin ev sahipliğinde yapılan bir çalıştaya katıldım.

Çalıştayın konusu:
“Soma Bölgesinde Maden Faciasından Etkilenen Kadınların Güçlendirilmesi, İstihdam  Edilebilirliklerinin Arttırılması ve Kadın Girişimciliğinin Geliştirilmesi” 

Amacı:
Çalıştayın amacı, maden faciasından etkilenen kadınlara yönelik projeler üretmek ya da bu projeleri desteklemek isteyen kişi ve kurumların bir araya getirilerek; güçlü, uygulanabilir ve kapsayıcı projelerin oluşturulmasını sağlamakla beraber, açıklanacak Çalıştay Sonuç Bildirgesi ile dikkatleri faciadan etkilenen kadınların güçlendirilmesi alanına çekebilmektir.

Ekonomi Ünv. Rektörünün de katıldığı çalıştayda sabah iki oturum yapıldı.

İlk oturumda; Soma Kaymakamı Bahattin Atçı, Ekonomi Ünv. İşletme Ekonomisi Bölüm Başkanı Ayla Oğuz Binatlı, Türkiye İsrafı Önleme Vakfı Mütevelli Heyet Başkanı Prf. Aziz Akgül, Tider Yönetim Kurulu Başkanı Serhan Süzer konuşmacıydı.

Soma'da yürütülen çalışmalar hakkında bilgi paylaşımı yapıldı. Kaymakam Bey sağlam alt yapıyla hazırlanmış projelere her zaman destek vereceklerini, sürdürülebilir çalışmaların önemli olduğunu vurguladı. Bu bölümde  Soma'ya Bir Köprü Projesinden de söz etti. Tider Başkanı bugüne dek yaptıkları çalışmalardan söz etti. Bundan sonraki hedeflerinin balık tutmayı da öğretmek olduğunu ve bu amaçla hedefledikleri çalışmalardan birinin sahada benzer çalışmalar yapan STK ların güç birliğini vurguladı ve bugün yapılacak çalıştaydan bu amaca yönelik önemli proje çıktıları ve ortak akıl çerçevesinde bir sonuç bildirgesi çıkacağına inandıklarını vurguladı.

Ayla hanım üniversitelerinin İzmir özelinde yaptığı “İzmir İşgücü Araştırması”ndan kesitler sundu ve projenin kitabı isteyenlere verildi. Aziz Bey mikro kredi sistemi üstüne yaptıkları çalışmaları anlattı.

İkinci oturumda İş-Kur temsilcisi Ahmet Bey- ÇYDD Eğitim Evi gönüllüsü Düriye Hanım ve APHB Koordinatörü Psikolog Çiğdem Hanım Soma'da yapılan çalışmaları anlattılar, dinleyicilerden de diğer STK temsilcileri söz alarak kendi çalışmalarından söz ettiler. Ben de Soma’ya bir Köprü Projes'nden söz ettim.

Öğleden sonraki oturumda; Dört çalıştay yapıldı. Kadının güçlendirilmesine yönelik Eğitim Çalıştayına katıldım. Kadınlara ulaşmak için çocuk çalışmalarının önemli olduğu tüm katılımcıların ortak noktasıydı. Kadına özgüven kazandırılması, psikolojik olarak desteklenmesi tüm grupların ortak çıktısı oldu.

İstihdama ilişkin diğer gruplarda da kadına öncelikle özgüven kazandırılması ön plandaydı.

Çok bilgilendiğim,yeni ilişkilerin kurulduğu bir çalıştay oldu. Derneğimizin isminin duyulması da hoş oldu.

Sonuç Bildirgesi daha sonra paylaşılacak.

Sevgi Koşaner


25 Temmuz 2014 Cuma

SOMA BULUŞMALARI- 3

Sevgi Koşaner'le "Bir Varmış Bir Yokmuş" 24 Temmuz 2014


Zorlu bir hafta oldu duygusal açıdan bu hafta. Geçen haftaki Yaratıcı Çamur Atölyesi hem çocuklar açısından hem de benim açımdan bir terapi sürecini beraberinde getirdi. Babanın mezarına yapılan armağanın yapılış aşamaları ve son halinin ben de yarattığı çarpan etkisi büyük oldu. Yaşattığı duygusal yoğunluk için TPD İzmir Şubeden Ayperi aracılığı ile Psikolog Deniz’den büyük bir destek geldi.
Deniz’le yaptığımız travma temizleme çalışması iki açıdan önemli oldu. Biri Sosyal Hizmet Merkezi’nde böyle bir çalışmayı yaparak hedef kitleye ulaşabilme olanağıyla birlikte psikolojik destek alan çocuklarla çalışan profesyonellere de, izlenen çocuklarla ilgili süreci aktarabilme olanağı olmasıydı. Sanat yoluyla yapılan bilinçdışı bir çalışmaya olanak sağlayarak bir çocuğun babasıyla vedalaşabilmesine fırsat sağlayacak iyi bir iş yapmıştık.
İkinci ayrımsadığım şey ise 99 Marmara ve Düze depremlerinin bizim için büyük bir okul olduğu gerçeğini bir kez daha fark etmek oldu. Yaşanan acılardan bir ders çıkarılmıştı. Meslek dernekleri kendilerini ve üyelerini geliştirmiş, müdahale süreci ve boyutlarını genişletmişlerdi. Yaşanan felaketlerin mağdurları kadar, süreç içinde görev alanların, gönüllülerin de travma temizleme çalışmalarının içinde yer almasını sağlayarak profesyonel bir dayanışma geliştirmişlerdi. Sahada bilincinizin ve bilinçaltınızın algıladığı o kadar çok şey oluyor ki. Çoğunlukla farkına varmadığımız bu algılamalar, anlamlandıramadığımız fiziksel ağrılara, duygu durumlarına neden olabiliyor. Bunları çok ta farkındalığımız olmadan evimize, ailemize taşıyoruz. Ruhumuzu korumak için de mutlaka bir şeyler yapmamız gerekiyor. Kendi adıma bana bu güçlü desteği verenle Deniz’le yaptığımız travma temizleme çalışması Soma faciasının ilk günlerinden bu yana göğsümün ortasına oturmuş yumruyu çözebilme olanağını verdi ve beni özgürleştirdi. Bunun için ne kadar teşekkür etsem az.
Bugün yolculuk var yine Soma’ya…
Sabah ÇYDD Eğitimevi’nde 3-4 yaş grubuyla buluşacağım. Öğleden sonra ÇGYD nin “Soma’ya bir Köprü” Projesi kapsamında “Bir Varmış Bir Yokmuş” diyeceğim Sosyal Hizmet Merkezinde…
İzmir’den yolun uzun sürmesi nedeniyle bir gece önceden Akhisar’a anne baba evine geldim. Sabah serinliğinde çocukluğumun kokularıyla yola koyuldum. Tütün Otel’in karşısındaki otobüs durağından Akhisar Birlik’in Soma dolmuşuna bindiğimde saat 09.10 du. Garaja uğrayıp yolcu alıp Soma’ya doğru hareket ettik. Süleymanlı Köyüne girdik. Yol kenarında birkaç tarlada tütün ekildiğini gördüm. Uzun zamandır tütün ekimi yasaktı buralarda. Dip kırımları yapılmıştı.  Yolun iki yanında zeytinyağı işlikleri sıralanıyordu. Süleymanlı’dan başlayan zeytinlikler Çoban Hasan Köyü ve yol boyu eşlik etti. Bakır ilçesi girişinde iki efe heykeli selamladı, hemen yanı başlarında günebakanlar güneşe çevirmişti yüzünü. Ana girişteki kavşakta bulunan bayraklar yarıya indirilmişti. Henüz Soma’nın acısı dinmemişken Gazze içindi bu kez yas.  Kırkağaç ilçesine geldiğimizin belirtisi dev kavun heykelinden sola döndüğümüzde orta refüjde kavun tarlasının canlandırıldığı bir alanda kavun toplayan kadın ve erkek heykelleri “Hoşgeldiniz” diyordu. Yol boyu bir ıhlamur çiçeğe durmuştu. Kırkağaç Garajında telli kavağın hışırdayan yaprakları, yeni dünyanın henüz olgunlaşmamış meyvelerinin altında yolcu indirdik… Yeni yolcuları aldık ve iki ellerini yukarıya dua edercesine kaldırmış Mehmetçik heykelinden sola dönerek Şehit Jandarma Yüzbaşı Yavuz Başağar Kışlasının önünden geçtik. Sarı bir sıcakta yol alırken dolmuşun kliması ilaç gibiydi. Zeytinliklerle dolu ovanın bağrından gökyüzüne yükselen termik santralin bacaları Soma’ya geldiğimizi söylüyordu. Mezarlığın önünden geçiyoruz. İlk kez başımı çevirip bakabiliyorum ve Deniz’le yaptığımız çalışma için ona bir kez daha teşekkür ediyorum içimden. Saat 10.20 de Soma garajına indim.

Garajdan çıkıp sola dönüp dümdüz gittiğinizde ÇYDD Eğitimevi binasına varıyorsunuz. Hemen öncesinde bir avcılık kulübü var. Kulübün penceresinde asılı bir afiş var ki size bir akıl tutulması yaşatıyor. Şehit madenci çocukları için açılacak anaokulu için “Siz de bir kurşun atın”!.... Çocuk ve kurşun kelimesini yan yana görmek bile insanın tüylerini diken diken ediyor.

ÇYDD Eğitimevi’nin kapısından giriyorum Günseli Hanım ve ÇYDD İzmir Şube Başkanı Gönül Kaya orada. Kucaklaşıyoruz. Çocuklar daha yeni gelmeye başlamışlar. Biraz daha bekleyelim diyorlar. Sınıfa girdiğimde Ege, Elif, Yiğit ve Doğa bekliyordu beni öğretmenleriyle. Arka bahçede biri daha var. Annesi getirmiş ancak bahçeden sınıfa girmiyormuş. İkna etmeye çalışıyorlar, salıncağın ipine sıkı sarılmış inmemekte ısrarlı. Daha hiç içeri girmediğini öğreniyorum. Selamlaşıyoruz miniklerle. Sansula’nın sesi gözlerini büyütüyor, bir anda başıma üşüşüyorlar. Eğer isterlerse sonra onlarında kullanabileceğini söylüyorum… Sevgili Fatih Erdoğan’ın kulaklarını çınlatarak başlıyoruz;

“Çocuktum ufacıktım
Bir susayıp bir acıktım
Dedim dede masal anlat
Dedem dedi sen anlat
Ben anlattım dedem güldü
Bilmem dedem neden güldü.”


“Bu ne sessizlik” kitabımla tanışıyoruz. Kartopu tavşanı uyandırmaya çalışıyoruz, o kadar çok gürültü yapıyoruz ki uyanmıyor bir türlü. Sonunda biz yorgun düşüyoruz ve susuyoruz. Aaaaa o da ne uyanıyor KartopuJ)) Sırasıyla sansula’yı alıyorlar ellerine Doğa, kırmızı başlıklı kızın masalını anlatıyor. Ege, sansula’nın sesiyle anlatıyor masalını. Elif’e veriyor. Yiğit “Eee anlatmadın masalı “diyor. Ege sansulayı gösteriyor “Anlattım.” Elif sadece kendisinin duyduğu bir sesle anlatıyor masalını. Sansulayı çalıyor. Sonra “Bitti “ diyerek Yiğit’e veriyor. Yiğit, bir varmış bir yokmuş diyerek dinazorlardan başlıyor canavarlardan çıkıyor ama günümüze gelemiyor bir türlü. Yemek molası geliyor ama  canavarlar gitmiyor ki yiyebilelim. Sonunda canavarlar sınıfın kapısına geliyorlar, gidip yumrukluyor onları kovalıyor, sansulayı tın tın tınlatıyor ve “Şimdi bitti” diyor. Alkışlarla bitiriyoruz etkinliği. Onlar ara öğünlerini yerken ben sınıftan çıkıyorum.

Toparlanırken genç bir karı koca giriyor eğitim evine. Üç yaşlarında bir çocukları varmış. Getirebilirler miymiş? Baba duramıyor içeride, ben dışarıda bekleyeyim diyor. Anne, “Ata Bacasında çalışıyordu eşim. Üç gün madene girdi yardım için. Şimdi çok iyi değil” diyor. İçimize saplanıyor kelimeler. Psikososyal Destek Merkezine yönlendiriyoruz, ücretsiz hizmet alabileceklerini belirterek. Günseli hanım anlatıyor sonra, annelerle yaptıkları bir çalışmada da bir grup anneyi alıp kendileri götürmüşler destek merkezine. Hayat akıyor buralarda ama su gibi değil… Günübirlik gidiş gelişlerde çok fark edemiyor insan… Koca bir hüzün kol geziyor oysa…

Elimde malzeme çantam çıkıyorum. Önce Akhisar Köftecisine uğruyorum. Kaymakamlığın karşısında küçük bir esnaf lokantası. Oradan Sosyal Hizmet Merkezine gidiyorum. Alim Bey bir toplantıda. Odasında beklerken etkinlik malzemelerimin iplerini takıyorum. Bir sonraki etkinliğin afişlerini Alim beye bırakıp etkinliği yapacağım salona gidiyorum. Tevhide Hanım sandalyeleri hazırlıyor. Stajyerler henüz gelmemiş. Etkinlikte kullanacağım malzemeleri çıkarıyorum. Kayıt için kağıt, kayıt formları bugün ilk kez kullanacağımız. Derken üstünde pembe tişörtü ardında bir grup çocukla Nurefşan geliyor. “Bizzz geldikkk” diyerek. Boyunlarında geçen haftanın isimlikleri. Bu hafta yapmamayı düşünmüştüm tek başıma yetiştiremeyecektim. Çocuklar imdada yetiştiler. Nurefşan gelenlerin isimlerini yazmaya başladı… Biri kayıt formlarını ayırdı, birileri isimleri yazdı, birileri ip kesti ve isimliklere geçirdi. Gittikçe çoğalmaya başladık. Arka mahalleden gelecek çocuklar vardı. Onları beklerken etkinlik sonunda kullanacağımız grafon kağıtlarını kesmelerini istedim çocuklardan. Yere serdiğimiz halı çok işe yaradı. Onun üstünde turuncu bir tepe yükseldi. Herkes çok merak ediyordu ne olacağını. Sürprizdi... kesilenleri tahtanın önüne, etkinlik maskelerinin kutusunun önüne yığdık. Stajyerler gelince kayıt formlarını doldurduk dizimizi,sandalyeyi masa yaparak. Sansula eşliğinde sohbet ederken dışarıda biri süslü şapkalı iki kadın içeri ısrarla bakıp kafalarını uzatıp durunca, kapıya giderek “İçeri girebilirsiniz” dedim. Üç kez tekrarladım. Şapkalı oralı olmadığı çok belli kadın şapkasının ardında konuştu; “Ölen madenci çocuğu arıyoruz.” !!!! İlk anda nutkum tutuldu, sansulayı çalan elim kalakaldı. Sanki manavdan karpuz seçiyordu. “Hanımefendi burada sadece çocuk var” yanıtım onu tatmin etmeyip isteğini tekrarlayınca yan tarafa gidin diyerek Sosyal Hizmet Merkezine yönlendirdim. Bir süre çocuklara yüzümü dönemedim. Derin nefes alıp sakinleşmeye çalıştım.

Arka Mahalle çocukları ÇYDD de bir etkinliğe girdikleri için gecikmişlerdi. Orada kalabileceklerini söyleyip biz Dev Şalgam’la başladık. Maskelerle yaptığımız canlandırmalara yükselen kahkahalar eşlik etti. Kuyruğunu sallayan kediyle, kabaran tavuk görülmeye değerdi. Etkinliğin sonunda kestiğimiz turuncu grafon kağıtlarından bir şalgam tarlası yaptık. Herkes istediği kadar şalgamı eve götürebilirdi. Makaslarla buluşan eller tek bir şalgam kesti.  Birbirlerine ikram edenler ve eve götürmek üzere alanlar oldu. Koca şalgam tarlası ise geride kaldı… Bitiş çemberimizde bir sonraki etkinliğin Yazar Gülsüm Cengiz tarafından yapılacağını paylaştık. Yeni etkinlik afişini astık. Salonu hep birlikte topladık. Vedalaştık iyi bayramlar dilekleriyle, bayram sonrası buluşmak üzere.

Etkinlik 16.00 civarında bitti. Gün sonunda yorgun ama etkinliğe sahip çıkan çocuklarla mutlu bir şekilde otogara yürüdüm. İzmir otobüsü Beşyol’dan kalkıyormuş bu saatte. Taksiyle yetişerek İzmir’e doğru yola koyuldum. İçim rahat. Artık köprü kuruldu. Köprüden geçenlerimiz çok olsun…


Sevgi Koşaner

13 Temmuz 2014 Pazar

SOMA BULUŞMALARI -1

Sevgi Koşaner'le "Hayal Et Sınırlarını Keşfet" 11 Temmuz 2014 / Soma

İlk etkinlik ilk heyecan… Gece vakti ortaya çıkan ateş böceklerini beklemek gibi…
Kimler gelecek, kaç kişi olacağız, planladığım gibi gidebilecek mi her şey… Bundan sonrası için bir yolun başlangıcı olabilecek mi heyecanı… Kafamda bin bir soru… Kalbimde hızlı atışlar… Derin nefes alışlar… İlk etkinlik olmasının gerginliği… Başlangıçlar hep öyle değil midir?
Hafta içi psiko-sosyal destek merkezine devam eden aileler aranmıştı. Dokuz kişiden “Belki” yanıtı gelmiş bilgisini aldım. Bir anneyle bir kız çocuğu gelmişlerdi bile. Oysa bir buçuk saat var daha etkinliğin başlamasına. Etkinlik yapılacak mekânı mı değiştirmeliyiz acaba henüz perdeler takılmamış. Annelerle gelirlerse planlanan şekilde yapabilme sorun olabilir, üst kattaki salonu mu kullansak… Orası da psikolojik destek için gelenlerle bir hastane bekleme koridoru gibi dolu…
Gelen anneyle konuşunca onun aslında teyze olduğunu ve etkinlik için değil bireysel görüşme için davet edildiğini düşündüğünü anladık. Eşini kaybetmiş. Yanındaki yedi sekiz yaşlarındaki kız yeğeniymiş yalnız kalmasın diye yanına katmışlar. Soma dışından teyzeye destek olmak için gelmişler. Çocuk burada kuran kursuna kaydedilmiş. Çok iyi görünmüyorlardı ikisi de.  Kız çocuğu o gün Kur’an Kursunda dört cüz okumuş. “Ağır geldi herhalde çocuğa söyleyelimde bu kadar çok okutmasın bir daha” dedi teyzesi… Çocuk sağ eli başında, sol eli midesinde “Başım ağrıyor çok derken” yüzü solgundu. “ Oruçlu musun?” sorusuna teyzesinden geldi yanıt; “Tutturduk ama dayanamadı. Bugün değil.” Yine de su içmeyi kabul ettiremedim. Teyzesinin dizine uzandı gözleri kapalı eli başında. Yüzü sapsarı. Teyzenin bireysel görüşme dileğini görevlilere ilettik. Hemen bir psikologla görüşmesi sağlandı.
Tam da bu olabilecekler içindi ilk iki etkinlik. Grup kurmak kolay iş değil böylesi bir sürecin içinde.
Cafer beyle yakınımızdaki ÇYDD Eğitim Evine uğrayıp önümüzdeki haftanın afişini bırakalım diye çıktık. Tanıdık yüzlerle “Aaaaa” sesleriyle merhabalaşmalar, kucaklaşmalar derken “Beş altı çocuk oldu” haberi veren telefonla heyecanla kalktık ve çalışma yapacağımız yere geldik. Bekleme koridorunda kocaman yeşil gözleriyle bakan Arda ve kuzeni kullandığı ismiyle Kadir ama aslında nüfusta başka bir şeymiş… Hemen malzeme çantalarını yüklendiler. Alt kattaki salona girdik. Salon temizlenmiş beyaz sandalyeler çember oluşturacak şekilde dizilmişti. Malzeme çantalarını açtık. Kağıtlar, kalemler boyalar, makaslar, boncuklar, yünler vd.leri sıkılmışlardı uzun yolculukta kapalı kalmaktan. Ortam renklendi. Gelecekleri beklerken sandalyeleri azalttık, boncukları pipetlerden boncuk keserek çoğaltarak çalışmaya başladık. Ekip çoğalmaya başladı. Önce Sinem ve Enis geldi, anneleriyle birlikte. Sonra “Biz de gelebilir miyiz?” diyen Sosyal Hizmet Uzmanı Perihan’la birlikte Ecrin ve kucağında minik beyaz kuzucuğu. Sonra Klinik Psikolog Nağme geldi “Ben de katılabilir miyim?” diyerek. Stajyerlerden Selin ve Hilal katıldı derken… Tam başlamıştık ki anneleriyle Furkan ve Sinem geldi. Tam yeniden başlıyoruz diyorduk ki annesiyle Eylül geldi. Hoş geldi…
Planlanan şekilde yapamadık ama bir tanışma, bir ısınma derken kendimizi “Benim bir hayalim var” derken bulduk. Hayalimin rengi neydi… Haydi o renkle hayalimizi kendimize anlatalım diyerek renkli kağıtlara, kalemlere, simlere, boyalara, yapıştırıcılara sarıldık… Bana sadece izlemek kaldı…  Ecrin sandalyesinde oturan Kuzucuğu koydu hayal kâğıdının üstüne yüzüstü. Artık ne hayal kurdu Kuzucuk bilmiyoruz. Ecrin üç-dört yaşın enerjisiyle sardı sarmaladı herkesi, sesini hiç duymadık ama enerjisini hissettik. Elinde boncuk tabağı dolaştırdı, uzanamayana yapıştırıcı verdi, oturdu hayalini yaptı sonra Kuzucuğunu alıp çıktı, ardından uzman ablası. Annesi yukarıda görüşmedeydi. Enis annesiyle dışarı çıkmak istedi… Eylül pespembe bir hayal çizdi. Mor pırıltılara turuncu pırıltıları ekledi. Oturdu kalktı… Furkan sessizce “Benim hayalim siyah” dedi. Siyah kağıda kurşun kalemle çizdi hayalini. Beyaz aradı sonra, ten rengi vardı… Arda; Eyfel kulesine gitmek istiyordu Kadir’le… Nasıl çizilirdi ki derken Stajyer abladan teknolojik destek geldi… Eyfel kulesi yükselmeye başladı…Betül-Furkan- Sinem sessizce yüksek bir konsantrasyonla çizdiler,boyadılar serptiler… Malzemeler sessizce uzatıldı bir elden diğer ele, dizler kâğıdın üstünde gitti geldi… Başlar hiç kalkmadı… Kelimeler dökülmedi…Çizgiler çoğaldı, pırıltılı tozlar kutu kutu boşaldı…
İşi biten kendiliğinden sandalyesine çıkıp oturdu. Sessizce. Bitirme çemberini yapıp birbirimize teşekkür ettik. Furkan “Ben hayalimi yanımda götürmek istiyorum” dedi… Mor ışıltılı bir gökdelen yapmıştı. Siyah renkli hayal tek başına orada kaldı. Arda “Bu hayal resim dersinde lazım olur” dedi ve Eyfel kulesini cebine koydu… Tanışma boncuklarımızı kimimiz kolye yapıp boynuna astı kimimiz bileklik yapıp bileğine taktı… Bugünden bir an’ı yanımıza aldık. Kadir almak istemedi tanışma boncuklarından.
 Haftaya bir heykeltıraşla tanışacağımızı paylaşınca sesler heyecanla yükseldi. Yeni etkinliğin afişini Arda’yla Kadir, Eylül de onlara yardım etti pencerelere astılar. Eylül “Ben de anasınıfıma asmak istiyorum. Arkadaşlarım da çamur oynasın” dedi… Furkan’la Betül “Evimizin yakınında okul var oraya da asalım” dedi. İkiz kardeşlerin “Afişi sen alacaksın ben alacağım” itişmesini izlemek keyifliydi… Çocukların aidiyet geliştirmeleri sevindiriciydi.
Sinem’in annesi ağabeyi Enis’le birlikte geldi onu almak için. Sinem zıplayarak “Haftaya gelelim çamur var” diyordu annesine.
Furkan hayalini kesip alırken ikizi Betül’e “Bak gelmek istemiyordun bir de. Eğlenceliymiş” diyerek günün benim penceremden en keyifli cümlesini kurdu. İçim ısındı.
Bırakılan hayalleri sıkıca katladık birlikte… Hiç konuşmadık kelimelerle anlatılmayan hayaller hakkında… Diğer malzemelerin üstüne, kutumuza yerleştirdik. İçinden saçılan rengârenk pırıltılar bizimle birlikte her yere dağıldı. Işıl ışıl çıktık etkinlik salonundan önümüzdeki hafta Heykeltıraş Ekin Erman’la çoğalarak buluşma umuduyla…

13 Temmuz 2014-Pazar/İzmir
Sevgi Koşaner