ÇGYD-Soma'ya Bir Köprü Projesi Filmi
13 Mayıs 2014 tarihinde meydana gelen maden kazası sonrasında, Çocuk ve Gençlik Yayınları Derneği'nin Soma Kaymakamlığı ile ortak protokolle hayata geçirdiği Soma'ya Bir Köprü Projesi Danışmanı ve Saha Koordinatörü Sevgi Koşaner tarafından tutulan yol günceleri ve projeyle ilgili haber linklerine buradan ulaşabilirsiniz..
Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı
14 Mayıs 2015 Perşembe
18 Şubat 2015 Çarşamba
İZMİR TABİP ODASI SUNUMU
İYİ HEKİMLİK DUYURU
2014 Mayıs ayında Soma'da yaşanan maden kazasından sonra bölgede hizmet veren Çocuk Gelişimi ve Eğitimi Uzmanı arkadaşım Sevgi Koşaner, afetle ilgisi olmayan bir sivil toplum örgütü olan Çocuk ve Gençlik Yayınları Derneği ‘nin uyguladığı bir sosyal destek programının sonuçlarını benimle paylaştı. Yakınını kaybeden ve yakın kaybı olmayan toplam 156 çocuğa ulaşılan "Soma'ya Bir Köprü" adlı bu proje, afetler sonrasında çok gerekli olan psikososyal hizmetler konusunda önemli bir deneyimdi.
O dönemde Soma'ya yardım amaçlı birçok gönüllü kişi ve kuruluşun emek ve zaman harcadığını ama bunun koordinasyonsuz olmasının zararları dahi olduğunu hatırlıyorum.
Özellikle kazada babasını veya yakınlarını kaybeden çocukların bu travmayı atlatmalarında çok yararlı olan bu deneyimi dinlemek bizlere çok şey katacaktır. Öte yandan halen sahada devam eden SomaDA Projesine gönüllü olarak destek vermek isteyecek olanlar için iyi bir fırsat olacaktır.
Bu sunumda neler vurgulanacak?
1. Afetlerde akut dönem sonrası organize olmanın ve birlikte hareket etmenin uzun vadeli önemi (Soma örneğinde süreç nasıl işledi?)
2. Afet anlarında sahaya giden gönüllülerin örgütlü olması ve profesyonellerin desteğini alarak sahaya zarar vermeden desteklemesi
3. Sosyal destek programlarının travma yaşayan çocukların sağaltımı ve sosyal yaşama yeniden katılımı konusundaki önemi
4. Uygulanan projenin sanat terapisinin dışa vurumcu yanının ortaya çıkması
5. Sürdürülebilir çalışmaların önemi ve sahada devam eden çalışmalar, gönüllü desteğe gereksinim...
Soma’daki maden faciası sonrasında yaşanan iyi bir örnek olduğundan İzmir Tabip Odası İşyeri Hekimliği Komisyonu olarak bu etkinliği düzenliyoruz.
Oda üyelerimiz, tüm sağlıkçılar ve ilgilenen diğer kişiler bu sunumu 18 Şubat 2015 günü saat 18.00’de İzmir Tabip Odası Orhan Süren salonunda izleyebilirler.
Projenin süreci ve çıktılarının anlatılması – 45 Dakika
Film - 15 Dakika
Soru-cevap - 30 dakika
Dr. Tuğrul Şahbaz
İZMİR TABİP ODASI DUYURU
2014 Mayıs ayında Soma'da yaşanan maden kazasından sonra bölgede hizmet veren Çocuk Gelişimi ve Eğitimi Uzmanı arkadaşım Sevgi Koşaner, afetle ilgisi olmayan bir sivil toplum örgütü olan Çocuk ve Gençlik Yayınları Derneği ‘nin uyguladığı bir sosyal destek programının sonuçlarını benimle paylaştı. Yakınını kaybeden ve yakın kaybı olmayan toplam 156 çocuğa ulaşılan "Soma'ya Bir Köprü" adlı bu proje, afetler sonrasında çok gerekli olan psikososyal hizmetler konusunda önemli bir deneyimdi.
O dönemde Soma'ya yardım amaçlı birçok gönüllü kişi ve kuruluşun emek ve zaman harcadığını ama bunun koordinasyonsuz olmasının zararları dahi olduğunu hatırlıyorum.
Özellikle kazada babasını veya yakınlarını kaybeden çocukların bu travmayı atlatmalarında çok yararlı olan bu deneyimi dinlemek bizlere çok şey katacaktır. Öte yandan halen sahada devam eden SomaDA Projesine gönüllü olarak destek vermek isteyecek olanlar için iyi bir fırsat olacaktır.
Bu sunumda neler vurgulanacak?
1. Afetlerde akut dönem sonrası organize olmanın ve birlikte hareket etmenin uzun vadeli önemi (Soma örneğinde süreç nasıl işledi?)
2. Afet anlarında sahaya giden gönüllülerin örgütlü olması ve profesyonellerin desteğini alarak sahaya zarar vermeden desteklemesi
3. Sosyal destek programlarının travma yaşayan çocukların sağaltımı ve sosyal yaşama yeniden katılımı konusundaki önemi
4. Uygulanan projenin sanat terapisinin dışa vurumcu yanının ortaya çıkması
5. Sürdürülebilir çalışmaların önemi ve sahada devam eden çalışmalar, gönüllü desteğe gereksinim...
Soma’daki maden faciası sonrasında yaşanan iyi bir örnek olduğundan İzmir Tabip Odası İşyeri Hekimliği Komisyonu olarak bu etkinliği düzenliyoruz.
Oda üyelerimiz, tüm sağlıkçılar ve ilgilenen diğer kişiler bu sunumu 18 Şubat 2015 günü saat 18.00’de İzmir Tabip Odası Orhan Süren salonunda izleyebilirler.
Projenin süreci ve çıktılarının anlatılması – 45 Dakika
Film - 15 Dakika
Soru-cevap - 30 dakika
Dr. Tuğrul Şahbaz
İZMİR TABİP ODASI DUYURU
14 Kasım 2014 Cuma
İSTANBUL-TÜYAP
Panel: “Travma ve Çocuk Edebiyatı: Soma Örneği”
Yöneten: Süleyman Bulut
Konuşmacılar: Sevgi Koşaner, Necdet Neydim, Sara Şahinkanat, Arslan Sayman
Düzenleyen: Çocuk ve Gençlik Yayınları Derneği
Tarih: 14 Kasım 2014 Cuma
Saat: 15.00-16.00
Yer: Karadeniz Salonu
1 Kasım 2014 Cumartesi
BASIN HABERLERİ
KAPANIŞ ETKİNLİKLERİ SONRASINDA ÇIKAN BASIN HABERLERİ
TELEVİZYON HABERLERİ
SOMA'YA BİR KÖPRÜ UZANDI-MANİSA TV
Soma'da Bir Köprü Projesi TRT Haber'de..
GAZETE HABERLERİ
SOMA'YA BİR KÖPRÜ UZANDI-MİLLİYET
http://www.haberler.com/soma-ya-bir-kopru-uzandi-6533224-haberi/
http://www.kadinhaberleri.com/genel/somaya-bir-kopru-uzandi-h268145.html
http://www.kirikhanolay.com.tr/genel/somaya-bir-kopru-uzandi-h587682.html
HAYALDİ GERÇEK OLDU :)))
http://www.somahepaklimda.com/somaya-bir-kopru-uzandi/
http://www.byegm.gov.tr/turkce/haber/somaya-bir-kopru-uzandi/68493
TELEVİZYON HABERLERİ
SOMA'YA BİR KÖPRÜ UZANDI-MANİSA TV
Soma'da Bir Köprü Projesi TRT Haber'de..
GAZETE HABERLERİ
SOMA'YA BİR KÖPRÜ UZANDI-MİLLİYET
http://www.haberler.com/soma-ya-bir-kopru-uzandi-6533224-haberi/
http://www.kadinhaberleri.com/genel/somaya-bir-kopru-uzandi-h268145.html
http://www.kirikhanolay.com.tr/genel/somaya-bir-kopru-uzandi-h587682.html
HAYALDİ GERÇEK OLDU :)))
http://www.somahepaklimda.com/somaya-bir-kopru-uzandi/
http://www.byegm.gov.tr/turkce/haber/somaya-bir-kopru-uzandi/68493
25 Eylül 2014 Perşembe
BASIN AÇIKLAMASI
BASIN AÇIKLAMASI
SOMA’YA BİR KÖPRÜ PROJESİ VE KAPANIŞ
ETKİNLİKLERİ
Çocuk ve Gençlik Yayınları Derneği, Soma maden
faciasının çocuklar üzerinde yarattığı travmanın azaltılması amacıyla; Soma ve
etkilenen diğer bölgelerde çocukların normal yaşama dönüş süreçlerinin
hızlandırılmasına, sahada yapılan psiko-sosyal destek çalışmalarının desteklenmesine
yönelik olarak “Soma’ya Bir Köprü
Projesi”ni geliştirmiştir.
Proje 1 Temmuz-1 Ekim 2014 tarihleri arasında
gerçekleştirilmiştir.
Proje
üç basamaktan oluşmuştur.
1.
Travma Seti;
Üç-yedi yaş aralığındaki çocukların
ölümü anlamalarına, duygularını anlatabilmelerine fırsat sağlayacak, travma
çalışmalarına destek sağlayacak çocuk kitaplarından bir set oluşturulmuştur. Bu
set Afette Psikososyal Hizmetler Birliği (APHB) üyesi meslek örgütleri, Türkiye
Kızılay Derneği ve UNİCEF Türkiye Temsilciği ile paylaşılmıştır. Kitaplar
konunun uzmanlarının değerlendirilmesine sunulmuştur.
http://somayabirkopru.blogspot.com.tr/2015/02/travma-seti.html
http://somayabirkopru.blogspot.com.tr/2015/02/travma-seti.html
2.
Destek Kitaplığı;
Soma’da hizmete giren Sosyal
Hizmetler Merkezinde, İzmir il sınırları içinde açılan, açılması planlanan
anasınıfları için ve zaman içinde açılabilecek SHM ve psiko-sosyal destek
merkezlerindeki çalışmalara destek sağlayacak, içinde oyuncak bölümü de bulunan
bir destek kitaplığı oluşturulması hedeflenmiştir.
Bu kapsamda Soma İlçe Halk
Kütüphanesine kitaplık, süreli yayın rafı, okulöncesi için masa, sandalye ile
birlikte 1333 okulöncesi, çocuk ve gençlik kitabı armağan edilmiş, bilgisayar
ünitesinin sandalyeleri yenilenmiştir.
Kınık İlçe Milli Eğitim Müdürlüğüne
köylerde açılan anasınıflarında kullanılmak üzere 338 okulöncesi çocuk kitabı
teslim edilmiştir.
Soma ve Dursunbey’de açılan Maden
Kazası Psikososyal Destek Merkezleri çocuk oyun odalarında kullanılmak üzere
eğitim materyali ve oyuncak seti Soma Sosyal Hizmet Merkezi Müdürlüğüne teslim
edilmiştir.
3. Çocuk Etkinlikleri;
Soma Kaymakamlığı ile yapılan bir
protokolle Soma Maden Kazası Psikososyal Destek Merkezinde yürütülen psikolojik
destek çalışmalarına eşlik etmek üzere haftada bir gün çocuk etkinlikleri
yapılmıştır.
Bu program çerçevesinde 7 yazar, 1 çizer,
1 sanat eğitmeni ve 1 heykeltraşın katkı verdiği 12 etkinlik Sevgi Koşaner, Ekin Erman, Gülsüm
Cengiz, Sara Şahinkanat, Süleyman Bulut, Tülin Kozikoğlu, Arslan Sayman, Ümit
Kireççi, Murat Bozkurt, Gülsevin Kıral, Hacer Kılcıoğlu tarafından gerçekleştirilmiştir.
Bu etkinliklerde 156 çocuğa
ulaşılmış, 53 çocuk birden fazla etkinliğe katılmıştır.
Etkinliklere, Soma
Sosyal Hizmet Merkezi’nden 4 personel (1 sürekli) ve 4 stajyer
destek verirken; Afette Psikososyal Hizmetler Birliği’nden 2 Sosyal Hizmet
Uzmanı, 1 Klinik Psikolog, 14 Psikolog, 1 Psikiyatrist olmak üzere toplam 18
uzman gözlemci olarak katılmıştır.
Projenin danışmanlığı
ve saha koordinatörlüğü Uzm. Çocuk Gelişimi ve Eğitimcisi Sevgi Koşaner
tarafından yapılmıştır.
Proje’nin Kapanış Etkinlikleri
27 Eylül 2014 Cumartesi günü yapılacaktır.
Kapanış Etkinlikleri Programı;
11.00
Kitap Kahramanlarıyla Arkadaş Olabilir miyiz?
Hacer Kılcıoğlu- Yazar
İlçe Halk Kütüphanesi
12.30 Proje Sergisi
Maden Kazası Psikososyal Destek
Merkezi Etkinlik Salonu
13.00 Çamur Atölyesi
Ekin Erman- Heykeltıraş
Cengiz Topel Meydanı-Kaymakamlık önü.
Soma’ya Bir Köprü Projesi’ne katkı veren tüm yayınevi, yazar,
çizer, heykeltıraş arkadaşlarımıza, Sosyal Hizmet Merkezi çalışanlarına, Afette
Psikososyal Hizmetler Birliği üyelerine, maddi ve manevi destek veren,
emekleriyle yanımızda olan tüm dostlarımıza ve Soma Kaymakamlığı’na teşekkür
ederiz.
Asya Çağlar
Çocuk ve
Gençlik Yayınları Derneği
Yönetim Kurulu Başkanı
13 Eylül 2014 Cumartesi
SOMA BULUŞMALARI-9
Çizgi Roman Atölyesi / ÇROP- Ümit Kireççi- Murat Bozkurt / 11 Eylül 2014/ Soma
Bugün İzmir’den bir konuğumuz var daha bana eşlik
eden. Mimar Tezer Arıcan sergi düzenlemesiyle ilgili destek vermek üzere
benimle birlikte geldi Soma’ya. Bornova Evka-3 Metro durağında buluştuk ve yol
boyu eskilerden yenilerden bir sohbetle Soma’ya ulaştık.
Sevgili Ümit Kireççi sabah erkenden İstanbul-Akhisar-Soma
yolculuğunu tamamlamıştı. Fatih bey onu karşılamış ve Sosyal Hizmet Merkezinde
konuk etmişti. Murat Bey Foça’dan özel aracıyla yola çıkmıştı henüz yoldaydı.
Kaymakam bey bizi bekliyordu. Hep birlikte gittik. Genelde resmi ve kısa
sürelerle gerçekleşen bu görüşmeler bugün bizi epey güldüren keyifli bir zaman
geçirten şekilde geçti. Murat bey de bize burada katıldı.
Kapanış etkinliğinin
gün ve saati gündem maddemizdi. Hafta içi Perşembe veya Cuma günü saat 15.00
ten sonra yapılmasını önerdiler, okullar açıldığı için hafta içi ve o saatin
çocuklar ve aileler açısından sıkıntılı olacağını ve ailelerle görüşmenin uygun
olacağını kararlaştırdık. Kaymakam bey yaptırmak istediği yeni kütüphane ile
ilgili SOSEV den Mustafa Beyle bizi tanıştırdı. Mustafa Beyle yıllar öncesinden
tanışıyordum, Bakım ve Rehabilitasyon merkezi binasını yaptırmışlardı, devlet
koruması altındaki yetişkin zihinsel engelliler merkezi olarak açılışını
yapmıştık geçmişte. Şimdi ek binalarıyla gelişmiş bir huzurevi eklenmiş güzel
bir tesise dönüştürmüşler. Yeni kütüphaneyi de vakıf aracılığı yapmak istiyor
kaymakam bey. Hep birlikte Emniyet Parkının yüksek ağaçlı, yemyeşil keyifli
ortamında yemeğe gittik. Jandarma Komutanı ve İlçe Emniyet Müdürü de bize eşlik
etti. SOSEV den İnan bey katıldı sonradan ve yeni kütüphane için eski Verem Savaş
Dispanseri binasıyla ilgili görüşlerini paylaştı. Yemekte Kaymakam Beyin neşeli,
nüktedan ve edebiyatsever yanını gördük. Okuduğu şiirler kadar, anlattığı
hikayeler, Van gölü canavarını gördüğünü söyleyen bir vatandaşla ilgili
paylaştığı bir anekdot bizim masadan yükselen kahkahaları arttırdı. Ümit’in
kaleminden;
“
Van Gölü canavarını gördüğünü söyleyen kişiye Van kalesini soruyor
spiker.Aralarında geçen konuşma şöyle devam ediyor;
- Küçük amcam Süleyman müteahhit o yaptı bu kaleyi.
- Nasıl yani, Kale Urartular zamanından kalma, biz onlar yaptı biliyoruz!
- Yoook, onlar pirket taşıdı sadece, amcam Süleyman müteahhit o yaptı.”
- Nasıl yani, Kale Urartular zamanından kalma, biz onlar yaptı biliyoruz!
- Yoook, onlar pirket taşıdı sadece, amcam Süleyman müteahhit o yaptı.”
Ayların hüzünlü ve hep yapılacaklara, eksikliklere dair işlerin
paylaşıldığı günlerinden sonra bu bol kahkahalı yemek hepimize iyi geldi.
Etkinlik salonuna ulaştık. Tevhide Hanım her zamanki toparlayıcılığı ile salon
için gereken malzemeleri hazır edilmişti. Bu etkinlik için gereken yazı
tahtaları sağlanmıştı bir kısmı camiden gelmişti.
Etkinlik Ümit’in
müthiş enerjisiyle kahkahalar arasında başladı.
Çizgi roman nedir üzerinden başlayan sohbet doğaçlama canlandırmalarla
devam etti. Daktiloyla yazı yazma sahnesinde o güne dek izleyici kalmayı tercih
etmiş çocukların ve annelerinde kahkahaya bulandığı anlar oldu. O günün çizgi
romanına bir mekan gerekiyordu. Bir yerde geçmesi gerekiyordu hikayenin. Bir
parmak ısrarla kalkıyordu, heyecanla sallanıyordu işaret parmağı gerisini
Ümit’in kaleminden dinleyelim;
Bir yer :)
Valla öldürürler adamı küçük deliler :)
Soma çizgi roman
atölyesinde adını yazmayacağım dünya güzeli bir kız çocuğu neşe kattı
defalarca. Hemen her söylediğine güldük. Canlı, tatlı bir kızdı inşallah hep
öyle kalır.
İşte atölyenin bir
yerinde ben her zamanki gibi öykü oluşturma yöntemlerinden birini göstererek
mekan önermelerini istedim çocukların. Hiç öneri gelmedi. Derken kızımız parmak
kaldırdı, parlayan gözlerini benimkilere dikti, parmak sabırsızca sağa sola
sallandı. Söz verdim:
- Söyle bir tanem, hikâyemiz
nerede geçsin?
- Hamidiye
mahallesinde!
- (Güldük bolca) Yok
olmaz canımın içi, bize herkesin bildiği, herkesin tanıdığı bir yer lazım.
- (Kısa bir
sessizlik) Bizim ev.
- (Gülmenin dozu
kaçtı burada az ama sonunda toparlandık atölyecek) Sen ne yapıyorsun, evinizi
mi tarif ediyorsun?
- Evet, Hamidiye
mahallesi, ... apartmanı, ...numara, bizim ev...
Nasıl toparlandık da
gülmeyi bıraktık hatırlamıyorum :)”
Sonrasında gelen ilk
kelime “Maden” oldu. Park, denizaltı vd. izledi. Öykü Lunapark’ta geçecekti. Bir
de kahramanı olması gerekiyordu. Ve ardından bir olay olması lazımdı. Çocuklar
kadar genelde izleyici olmayı seçen anneler ve anneanneler de katıldı
yüzlerinde kocaman gülümsemelerle.
Öykü metni kararlaştırıldı artık sahne Murat’ındı. Öykü çizgiye
nasıl dönüşecekti… kağıtlar kalemler dağıtıldı, parmaklar sıkıca kavradı
kalemi, diller ağızdan hafifçe dışarıda tam konsantrasyon çizim çalışmasına
geçildi. Bu arada Ümit hiç rahat durmuyordu, anneleri işin içine kattı, biri o
kadar konsantre olmuştu ki baş örtüsü dağılmıştı ama o farkında bile değil
çizgi romanını yapıyordu. Annelerin yanında arada yine bitiverdi Ümit “Nasıl
eğleniyor muyuz kızlar? sorusuyla kahkahalar dışarı taştı. Onların yüzlerinde
oluşan gülüşleri ve dışarıdaki herşeyi unuttukları o ana yoğunlaşan
ifadelerini izlemek içimi öylesine
yükseltti ki, işte bu gülümsemelere değer dedim içimden. Haftalardır hüzünlü o yüzlerin kahkahaya
bulanması paha biçilmez bir mücevher değerinde armağandı.
Çizgi roman sayfası
çizilmiş, kahramanların nasıl yerleşeceği, konuşma balonları, kim yazmış, kim
çizmiş ve SON kutucuğu eklenerek çizgi roman tamamlandı. Küçük büyük herkes
duvara astı yaptığı çalışmayı. Çalışma bitmişti ama kimsenin gitmeye niyeti
yoktu.
Bitiş çemberinde
kapanış etkinliğinin Cumartesi yapılmasının daha iyi olacağını söyledi anneler,
hafta içi çocuklar okuldan geliyordu geç saatte, akşam yemeği hazırlıkları
oluyordu. Çocukların hepsi aynı saatte çıkmıyordu okuldan. Bir sonraki hafta
okullar açılıyordu, çocuklar etkinliğe gelemeyebileceklerini saatinin akşama
alınmasını istediler. Kendi aralarında çözümler üretmeye çalıştılar. Bizi
evlerinde konuk edebileceklerini söylediler. Biz de saati değiştiremeyeceğimizi
ama onları bekleyebileceğimizi dile getirdik. Kapanış etkinliğini yine
afişlerle duyuracağımızı, telefonla da kendilerine haber verileceğini söyledik.
Haftaya gelemeyenler böylece haberdar olabilecekti. Çocuklarsa çamur etkinliği
için çok heyecanlıydı. İçlerinden biri boynuma atladı ve;
“Çamur çamur
Çamur olmazsa hamur”
Tekerlemesini
başlattı, grup ona eşlik etti. İki hafta vardı daha çamur atölyesine evde hamur
tarifiyle kendimi kurtardım. Bu arada gelen bir cümle içimi yaktı. Boynuma
atlayan yakın kaybı olan çocuklardan biriymiş, annesiyle kendi evlerinde
değillermiş ve büyükanne izin vermezdi bunu yapmalarına… Anne de onayladı. Burada
her sevincin içine insanın boğazını düğümleyen bir şeyler karışıyor.
Fatih bey ve gönüllü psikologlardan Esra Çimen'in de katılımıyla ara sokakta bir çay
içimi paylaştık günü. Ardından Murat Beyi Foça’ya doğru yolcu ettik.
Tezer’le salonun sergi salonu olarak nasıl düzenlenebileceği,malzemelerin İzmir’de hazırlanırsa taşıma güçlüğü üzerinde anlaştık ve Soma’da neler yapılabilir üzerine bir araştırma yaptık Kırtasiyeden uygun malzemeyi seçtik. Ümit 20.30 otobüsüyle Akhisar’dan İstanbul'a dönecekti. Tezer’le ona eşlik ettik. Akhisar garajı bizi yine konuk etti. İzmir’e son otobüs saatinin 20.00 olarak değiştiğini öğrendik.Son anda öğrendiğimiz bu bilgiyle Ümit’e veda ederek İzmir yoluna koyulduk.
Tezer’le salonun sergi salonu olarak nasıl düzenlenebileceği,malzemelerin İzmir’de hazırlanırsa taşıma güçlüğü üzerinde anlaştık ve Soma’da neler yapılabilir üzerine bir araştırma yaptık Kırtasiyeden uygun malzemeyi seçtik. Ümit 20.30 otobüsüyle Akhisar’dan İstanbul'a dönecekti. Tezer’le ona eşlik ettik. Akhisar garajı bizi yine konuk etti. İzmir’e son otobüs saatinin 20.00 olarak değiştiğini öğrendik.Son anda öğrendiğimiz bu bilgiyle Ümit’e veda ederek İzmir yoluna koyulduk.
Yorucu ama keyifli bir gün daha sona ermişti.
Önümüzdeki hafta Gülsevin Kıral’la "Küçük Dedektifler İz Peşinde”
diyeceğiz.
Sevgi Koşaner
6 Eylül 2014 Cumartesi
SOMALI ÇOCUKLARLA-BASIN HABERLERİ-1
Somalı çocuklarla
Gülsüm Cengiz / 6 Eylül 2014
Resmi kaynakların ölü sayısını 301 olarak açıkladığı Soma maden kazasının ilk günlerinden beri orada olmak, yaraların sarılmasına küçük de olsa katkıda bulunmak istedim hep. Karne döneminde kitaplarımı göndermenin yanı sıra, Çocuk ve Gençlik Yayınları Derneğinin SOMA’YA BİR KÖPRÜ projesiyle bu isteğimi gerçekleştirme olanağı bulabildim. Köprünün kurulması için en büyük emek ve çaba, Çocuk Gelişim ve Eğitim Uzmanı Sevgi Koşaner’e ait. Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumundan şube müdürü olarak emekli olan Sevgi Koşaner’in uzmanlığının yanı sıra güven veren kişiliği ve duyarlı yüreği bu projeye gönül rahatlığıyla katılmamı sağladı. Maden kazasının ardından yetkililer tarafından yapılan açıklamalar, bölgeye giden ilgili-ilgisiz kişilerin duyarsız tutumları, iyi niyetli olmasına karşın madenci yakınlarını inciten, üzen yardım ya da müdahalelerin yanında; ÇGYD çatısı altında Sevgi Koşaner’in titiz danışmanlığında gerçekleşen bu projeyi çok önemsiyorum. Dikili’deki 23. Uluslararası Gençlik Kampı’nın ardından gittiğim Soma’da yaşadıklarım bana yanılmadığımı gösterdi.
Soma’ya bir akşam üzeri ulaştım. Beni, Soma Ovası’na hakim bir tepenin eteğinde bulunan Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde konuk ettiler. (Sıcak karşılama ve konukseverlik için merkezdeki emekçilere bin teşekkür.) Merkezin ana kapısında “Herkesin Bir Öyküsü Var’ adlı etkinliğimin afişiyle karşılaşmak da çok güzeldi.
Ertesi sabah, İzmir’den Soma’ya gelen Sevgi Koşaner’le buluşup ilk etkinlik için Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneğinin Eğitimevi binasına gittik… Etkinliğe katılacak çocuklar fotoğraf atölyesi kapsamında çevrede fotoğraf çekimine çıkmışlardı. Bir süre sonra merkezi çocuk sesleri doldurdu. Heyecanlıydılar. Çocuklarla yüzlerce etkinliği paylaşan benim heyecanım da anlatılacak gibi değildi… Sokağa bakan uzun bir masanın başında toplandık. Atölye arkadaşlarım 301 Soma Zafer Spor’un kız sporcuları. 9-11 yaş arasında 13 çocukla öykü paylaşımı, sözcük ve cümlelerden ortak öykü üretme oyununu oynadık. Sonra sıra çocukların öykü yazmasına geldi. Ezgi’nin Hayatı, Kitap Okumayı Seven Melis, 301 Soma Zafer Spor, Meltem’in Kitabı, Elif Bebek, Duygularım, Yağmurlu Bir Gün, Geri Dönüşüm, Sinirli Bulut, Yağmur ve Selin, Simitçi Amca, Yavru Kedi, Muhterem Karga ile Tilki yazdıkları öykü ya da metinlerin adları.
Çocuklarla sımsıcak bir vedalaşmanın ardından ikinci etkinlik için Sosyal Hizmet Merkezine gittik. Orada, çalışmalara yardımcı olan Tefide Hanım’ın güler yüzüyle karşılaştık. Sandalyeler dizilmiş, yere halı serilmişti. Onca yağmura, fırtınaya karşın 301 Soma Zafer Spor’un erkek sporcularının da içinde olduğu kız erkek 13 çocuk katıldı etkinliğimize. Çocuklardan ikisi okul öncesi dönemden. O yüzden etkinliği onların da ilgi duyacağı biçimde gerçekleştirdim. Önce Küçük Uğurböceği adlı öykümü paylaştım çocuklarla. Sonra insanların şans, uğur vb. beklentileri konusunda söyleştik. Çocuklar inanılmaz gerçekçi ve içtenler bu konuda… Yine benim bir cümleyle başlattığım birlikte öykü yazma oyununu oynadık. Hepimizin katıldığı oyun öyle sevildi ki iki turu tamamlamamıza karşın çocuklar oyunu sürdürmek istediler. Ama Herkesin Bir Öyküsü Var etkinliği bizi bekliyordu. Kağıtlar, kurşun kalemler dağıtıldı. Çocuklar birkaç dakika gözlerini kapatıp düşündüler ve sonra sözcükler kağıt üzerinde belirmeye başladı. Küçük Köpek, Ağaçtan Kağıda, Kaan Ege’nin Sakarlığı, Renkli Bağcıklar, Aslan ile Ceylan, Belediye Çalışması, Pinokyo ile Kurt, Futbol Hayali, Küçük Balık, Küçük Uğurböceği, Elif’in Düğmesi öğleden sonra buluştuğumuz çocukların yazdıkları öykü ve metinlerin adları… İki de resim öykümüz oldu bu atölyede...
Kazanın ilk gününden bölgeye gelip çalışmalar yürüten Türk Psikologlar Derneği üyelerinin, acıyla yüzleşme ve acıların sağaltılması konusundaki emekleri çok büyük. Psikologlar, maden kazasının mağdurlarının resmi olarak açıklanan 301’den çok daha fazla olduğunu belirtiyorlar. Babasız kalan 432 çocuk, eşlerini kaybetmiş kadınlar, çocuklarını kaybetmiş anne babalar, madende kurtarma çalışmalarına katılanlar veya diğer madenlerde çalışan madencilerle birlikte bu sayı 11 bini geçiyormuş. ÇYDD’nin alanda çalışan gönüllüleri, ÇGYD’nin Soma’ya Bir Köprü projesinde yer alıp travmalarla yüz yüze gelenler bu sayının dışında... Bizim onlarla buluşmamız, çocukların yaşadığı travmayı biraz olsun hafifletmek; yoksa yitirdiklerini geri getirmek olanaksız.
Somalı çocuklarla buluşmak benim için de öğretici oldu. Bu kazada babalarını yitirip yitirmediklerine bakılmaksızın eğitsel ve kültürel çalışmalarda yer alan çocuklar, inanılmaz yaratıcı ve umut dolular. Somalı çocuklarla gerçekleştirdiğim iki etkinliğin ardından çocuklarla ve Sosyal Hizmet Merkezindeki çalışanlarla sıcacık vedalaştık. Beni İstanbul’a, Sevgi Koşaner’i İzmir’e götürecek otobüslerimize binmek için Akhisar’a doğru yola çıkarken içimi ısıtan tek şey, çocukların verdiği bu buruk umut ve bir de örgütlü olarak gerçekleştirdiğimiz, gerçekleştireceğimiz etkinliklerdi…
Soma’ya bir akşam üzeri ulaştım. Beni, Soma Ovası’na hakim bir tepenin eteğinde bulunan Bakım ve Rehabilitasyon Merkezinde konuk ettiler. (Sıcak karşılama ve konukseverlik için merkezdeki emekçilere bin teşekkür.) Merkezin ana kapısında “Herkesin Bir Öyküsü Var’ adlı etkinliğimin afişiyle karşılaşmak da çok güzeldi.
Ertesi sabah, İzmir’den Soma’ya gelen Sevgi Koşaner’le buluşup ilk etkinlik için Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneğinin Eğitimevi binasına gittik… Etkinliğe katılacak çocuklar fotoğraf atölyesi kapsamında çevrede fotoğraf çekimine çıkmışlardı. Bir süre sonra merkezi çocuk sesleri doldurdu. Heyecanlıydılar. Çocuklarla yüzlerce etkinliği paylaşan benim heyecanım da anlatılacak gibi değildi… Sokağa bakan uzun bir masanın başında toplandık. Atölye arkadaşlarım 301 Soma Zafer Spor’un kız sporcuları. 9-11 yaş arasında 13 çocukla öykü paylaşımı, sözcük ve cümlelerden ortak öykü üretme oyununu oynadık. Sonra sıra çocukların öykü yazmasına geldi. Ezgi’nin Hayatı, Kitap Okumayı Seven Melis, 301 Soma Zafer Spor, Meltem’in Kitabı, Elif Bebek, Duygularım, Yağmurlu Bir Gün, Geri Dönüşüm, Sinirli Bulut, Yağmur ve Selin, Simitçi Amca, Yavru Kedi, Muhterem Karga ile Tilki yazdıkları öykü ya da metinlerin adları.
Çocuklarla sımsıcak bir vedalaşmanın ardından ikinci etkinlik için Sosyal Hizmet Merkezine gittik. Orada, çalışmalara yardımcı olan Tefide Hanım’ın güler yüzüyle karşılaştık. Sandalyeler dizilmiş, yere halı serilmişti. Onca yağmura, fırtınaya karşın 301 Soma Zafer Spor’un erkek sporcularının da içinde olduğu kız erkek 13 çocuk katıldı etkinliğimize. Çocuklardan ikisi okul öncesi dönemden. O yüzden etkinliği onların da ilgi duyacağı biçimde gerçekleştirdim. Önce Küçük Uğurböceği adlı öykümü paylaştım çocuklarla. Sonra insanların şans, uğur vb. beklentileri konusunda söyleştik. Çocuklar inanılmaz gerçekçi ve içtenler bu konuda… Yine benim bir cümleyle başlattığım birlikte öykü yazma oyununu oynadık. Hepimizin katıldığı oyun öyle sevildi ki iki turu tamamlamamıza karşın çocuklar oyunu sürdürmek istediler. Ama Herkesin Bir Öyküsü Var etkinliği bizi bekliyordu. Kağıtlar, kurşun kalemler dağıtıldı. Çocuklar birkaç dakika gözlerini kapatıp düşündüler ve sonra sözcükler kağıt üzerinde belirmeye başladı. Küçük Köpek, Ağaçtan Kağıda, Kaan Ege’nin Sakarlığı, Renkli Bağcıklar, Aslan ile Ceylan, Belediye Çalışması, Pinokyo ile Kurt, Futbol Hayali, Küçük Balık, Küçük Uğurböceği, Elif’in Düğmesi öğleden sonra buluştuğumuz çocukların yazdıkları öykü ve metinlerin adları… İki de resim öykümüz oldu bu atölyede...
Kazanın ilk gününden bölgeye gelip çalışmalar yürüten Türk Psikologlar Derneği üyelerinin, acıyla yüzleşme ve acıların sağaltılması konusundaki emekleri çok büyük. Psikologlar, maden kazasının mağdurlarının resmi olarak açıklanan 301’den çok daha fazla olduğunu belirtiyorlar. Babasız kalan 432 çocuk, eşlerini kaybetmiş kadınlar, çocuklarını kaybetmiş anne babalar, madende kurtarma çalışmalarına katılanlar veya diğer madenlerde çalışan madencilerle birlikte bu sayı 11 bini geçiyormuş. ÇYDD’nin alanda çalışan gönüllüleri, ÇGYD’nin Soma’ya Bir Köprü projesinde yer alıp travmalarla yüz yüze gelenler bu sayının dışında... Bizim onlarla buluşmamız, çocukların yaşadığı travmayı biraz olsun hafifletmek; yoksa yitirdiklerini geri getirmek olanaksız.
Somalı çocuklarla buluşmak benim için de öğretici oldu. Bu kazada babalarını yitirip yitirmediklerine bakılmaksızın eğitsel ve kültürel çalışmalarda yer alan çocuklar, inanılmaz yaratıcı ve umut dolular. Somalı çocuklarla gerçekleştirdiğim iki etkinliğin ardından çocuklarla ve Sosyal Hizmet Merkezindeki çalışanlarla sıcacık vedalaştık. Beni İstanbul’a, Sevgi Koşaner’i İzmir’e götürecek otobüslerimize binmek için Akhisar’a doğru yola çıkarken içimi ısıtan tek şey, çocukların verdiği bu buruk umut ve bir de örgütlü olarak gerçekleştirdiğimiz, gerçekleştireceğimiz etkinliklerdi…
5 Eylül 2014 Cuma
SOMA'LI KADINLAR İÇİN ÇALIŞTAY
Dün Soma
Kaymakamı Bahattin Atçı’nın habedar etmesi ve davetiyle Gıda Bankacılığı ve
Temel İhtiyaç Derneğinin (TİDER) düzenlediği, İzmir Ekonomi
Üniversitesi’nin ev sahipliğinde yapılan bir çalıştaya katıldım.
Çalıştayın konusu:
“Soma Bölgesinde
Maden Faciasından Etkilenen Kadınların Güçlendirilmesi, İstihdam Edilebilirliklerinin
Arttırılması ve Kadın Girişimciliğinin Geliştirilmesi”
Amacı:
Çalıştayın amacı, maden
faciasından etkilenen kadınlara yönelik projeler üretmek ya da bu projeleri
desteklemek isteyen kişi ve kurumların bir araya getirilerek;
güçlü, uygulanabilir ve kapsayıcı projelerin oluşturulmasını
sağlamakla beraber, açıklanacak Çalıştay Sonuç Bildirgesi ile
dikkatleri faciadan etkilenen kadınların güçlendirilmesi alanına çekebilmektir.
Ekonomi Ünv. Rektörünün
de katıldığı çalıştayda sabah iki oturum yapıldı.
İlk oturumda; Soma
Kaymakamı Bahattin Atçı, Ekonomi Ünv. İşletme Ekonomisi Bölüm Başkanı Ayla Oğuz
Binatlı, Türkiye İsrafı Önleme Vakfı Mütevelli Heyet Başkanı Prf. Aziz Akgül,
Tider Yönetim Kurulu Başkanı Serhan Süzer konuşmacıydı.
Soma'da yürütülen
çalışmalar hakkında bilgi paylaşımı yapıldı. Kaymakam Bey sağlam alt yapıyla
hazırlanmış projelere her zaman destek vereceklerini, sürdürülebilir
çalışmaların önemli olduğunu vurguladı. Bu bölümde Soma'ya Bir Köprü
Projesinden de söz etti. Tider Başkanı bugüne dek yaptıkları çalışmalardan söz
etti. Bundan sonraki hedeflerinin balık tutmayı da öğretmek olduğunu ve bu
amaçla hedefledikleri çalışmalardan birinin sahada benzer çalışmalar yapan STK
ların güç birliğini vurguladı ve bugün yapılacak çalıştaydan bu amaca yönelik
önemli proje çıktıları ve ortak akıl çerçevesinde bir sonuç bildirgesi
çıkacağına inandıklarını vurguladı.
Ayla hanım
üniversitelerinin İzmir özelinde yaptığı “İzmir İşgücü Araştırması”ndan
kesitler sundu ve projenin kitabı isteyenlere verildi. Aziz Bey mikro kredi
sistemi üstüne yaptıkları çalışmaları anlattı.
İkinci oturumda İş-Kur
temsilcisi Ahmet Bey- ÇYDD Eğitim Evi gönüllüsü Düriye Hanım ve APHB
Koordinatörü Psikolog Çiğdem Hanım Soma'da yapılan çalışmaları anlattılar, dinleyicilerden
de diğer STK temsilcileri söz alarak kendi çalışmalarından söz ettiler. Ben de
Soma’ya bir Köprü Projes'nden söz ettim.
Öğleden sonraki
oturumda; Dört çalıştay yapıldı. Kadının güçlendirilmesine yönelik Eğitim
Çalıştayına katıldım. Kadınlara ulaşmak için çocuk çalışmalarının önemli
olduğu tüm katılımcıların ortak noktasıydı. Kadına özgüven kazandırılması,
psikolojik olarak desteklenmesi tüm grupların ortak çıktısı oldu.
İstihdama ilişkin diğer
gruplarda da kadına öncelikle özgüven kazandırılması ön plandaydı.
Çok bilgilendiğim,yeni
ilişkilerin kurulduğu bir çalıştay oldu. Derneğimizin isminin duyulması da hoş
oldu.
Sonuç Bildirgesi daha
sonra paylaşılacak.
Sevgi Koşaner
Sevgi Koşaner
4 Eylül 2014 Perşembe
SOMA BULUŞMALARI-8
Sabah 07.30 da Arslan Beyle Üçkuyular’da metro girişindeki
pastanede buluştuk. Bir çay içimi tanışma sohbetinin ardından metroyla EVKA-3 Bornova
son durağa kadar gittik. Otobüste önceden yer ayırtmıştım. Salimen bindik.
Bugün protokolün Soma’ya gelmiş olması gerekiyordu. Alim
beyle görüştüğümde gelmemiş olduğunu öğrenince Asya Hanımı aradım. Yollanmıştı
ve MNG Kargo teslim etmiş görünüyordu. Alim Beye bilgi verdim.Öğle saatlerinde Soma’ya vardık.
Arslan Beyle Çınaraltı’ndaki minik lokantalardan birinde
yemek yedik. Sonrasında O Soma’yı keşfe
çıktı ben Sosyal Hizmet merkezine geçtim. Alim beyle protokolle ilgili
görüşürken bir görev değişikliği olduğunu ve Alim Beyin Salihli’ye tayinin
çıktığını ve Psikolog Fatih beyin yeni müdür olacağını,bununla ilgili resmi
yazının gelmesinin beklendiği bilgisini aldım. Protokol henüz Huzurevindeydi ve
merkeze gelmemişti. Kaymakam beye götürme işi etkinlik sonrasına kaldı.
Etkinlik salonunu düzenlemek ve hazırlamak üzere salona
geldiğimde APHB Koordinatörleri çalışıyorlardı. Geçen hafta içinde çocuk oyun
odası için gerekli eğitim araçlarının listesini, gönüllülerden İstanbul’dan gelen Klinik Psikolog Estel bana
ulaştırmıştı. APHB Koordinatörlerini etkinlik salonunda görünce listeyi kendileriyle
paylaştım ve eksik-fazla olanların değerlendirilmesi için kendilerine verdim.
Dursunbey’de de bir merkez açılacağını ve eğer mümkünse bir takım da orası için
alınabilir miydi? Bu konuda bir çalışma yapabileceğimi ve imkan
oluşturabilirsek yapılabileceği sözünü verdim.
Etkinlik salonundaki çalışmaları bitince Tefide hanımla
çalışmaya başladık. Çocuklar yavaş yavaş gelmeye başladılar. Merhaba
çemberimize Arslan beyi davet ettik ve sözü kendisine bıraktık. Bugünkü
kitabımız “Limon Ağacının Şarkısı” idi. Bu kitabın yazılışına neden olan ağacın
hüzünlü hikayesini paylaştı önce Arslan bey. Çocukken bahçelerindeki limon
ağacının öyküsünü anlattı. Kitaba geçtiklerinde limon ağacı çizimi olan bir
boyama çalışması etkinliğe eşlik etti. Limon ağacının şarkısı eşliğinde yapılan
boyama çalışmasının ardından bir rüzgar esmeye başladı salonda, herkes yere
oturmuştu önce sonra yavaşça ayağa kalktılar bir sağa estiler, bir sola
estiler,bir arkaya eğildiler,bir öne eğildiler…Rüzgar estikçe esti. Rüzgar
dindiğinde etkinliğimizde de sona ermişti. Bitiş çemberimizi yapıp Arslan beye
teşekkür ettik. Çocuklar etkinlik salonunda kalmaya devam ettiler. Biraz sohbet
ettik onlarla, yaptıkları resimleri tek tek camlara astılar. Bu iş onlara çok
keyif veriyor.
Üstü çardaklı sokaktaki çay ocağında Arslan Beyle bir çay
içelim derken Alim Bey de bize katıldı. Protokol yazısı gelmişti. Arslan Bey
İzmir’e doğru yola çıkarken, Kaymakam
beye gittim. Kaymakam Beyle projenin bugüne kadarki süreciyle ilgili uzun bir
sohbet oldu. Epey sorular sordu. Ertesi gün Ekonomi Üniversitesinde yapılacak bir
çalıştay için destek istedi. Alim Bey,
Fatih Bey ve APHB Koordinatörleri Çiğdem Hanım ve Cansu Hanım hep birlikte
geldiler. Yeni müdür Fatih Beye bir sonraki hafta için gereken malzemelerle
ilgili bilgi verdim. Kaymakam Beyle ertesi sabah İzmir’de buluşmak üzere
vedalaştık.
İçine bir çok şeyin sığdığı bir etkinlik daha geride kaldı.
Önümüzdeki hafta Sevgili Ümit Kireççi ve Murat Bozkurt
eşliğinde bir Çizgi Roman Atölyesi bekliyor bizi.
Sevgi Koşaner
Sevgi Koşaner
1 Eylül 2014 Pazartesi
DESTEK KİTAPLIĞI-1
Kütüphane
Ziyareti- 1 Eylül 2014/Soma
Destek Kitaplığımız için çok değerli bir destek geldi.
Sevgili Cafer Çelikten kitaplıkların yapımını üstlendi. Bugün İzmir’den
İstanbul’a dönüyorken Soma’ya uğrayarak gideceğini söyleyince ona eşlik ettim.
Soma İlçe Halk Kütüphanesine uğradık önce. Necati Bey karşıladı
bizi. Kütüphane iki yıl önce şimdiki bulunduğu binaya taşınmış. Belediyeye ait
bir binanın ikinci katında. Bir Müdür odası ve iki tuvalet var. Geniş bir balkona sahip. Bu balkonun
kapatılarak çocuklar için bir bölüm yapılıp yapılamayacağı üzerine konuştuk. Oldukça
geniş bir alan bilgisayarlara ayrılmış. Çocukların genel olarak bu bölümü kullandığını
öğrendik. İki adet rafta çocuk kitapları var. Kitapların bir kısmı maden
kazasının ilk günlerinde yapılan bir etkinlikten kalanlar olduğunu öğrendik.
Bilgisayar koltuklarının süngerleri çıkmış ve oldukça yıpranmış, bunların
yenilenmesine, sürekli yayın rafı ihtiyacı olduğunu öğrendik. Çocuk Kitaplığı
için kapı girişindeki bölümün uygun olacağına karar verdik. Ölçülerini aldık.
Süreli yayın rafının fotoğrafın çektik ve bilgisayar koltuklarının yenilenmesi
ile ilgili bir fiat araştırmasını Necati Beyden rica ederek kütüphaneden
ayrıldık.
Kaymakam Bey bizi bekliyordu. Ziyaretine gittiğimizde
Soma’ya yeni bir kütüphane yaptırma isteği olan Kaymakam Bey bu konuyla ilgili
destek istedi.
APHB Maden Kazası Destek Merkezindeki oyun terapi odasında da rafa gereksinim vardı.
Alim Beyi aradık. Koordinatörlerin göreve başladığını öğrendik. Etkinlik
yaptığımız salonda bulduk onları.Çiğdem Hanım, Genel Koordinatör, Cansu Hanım
Soma Koordinatörü olarak başlamıştı. O gün de Dursunbey koordinatörü gelmişti.
Oyun odasındaki malzemelerin kutularda durduğunu ve rafa gereksinim olduğunu,
kütüphane için raflar yapılırken oyun odası içinde yapmak istediğimizi ve ölçü
almaya geldiğimizi söyledik. Cansu Hanım kendi sponsorları aracılığı ile binada
yenileme yapılacağını, raflarında yeni düzenlemeye uygun olarak yapılacağını
söyledi. Cafer’in yola çıkması gerekiyordu. Yolcu ettik.
Koordinatörlerle bugüne kadar yaptığımız çalışmalarla ilgili
bilgi alışverişinde bulunduk ve bu çalışmalarda çocuklarda açığa çıkabilecek
duygu durumlarıyla ilgili her etkinliğe gözlemci katılmasını istediğimizi, her
hafta değişen gönüllüler nedeniyle bu konuda sıkıntı yaşadığımızı, gözlemci
katılımının sağlanması konusunda destek rica ettik.
Gözlemcilerin her etkinliğe katılması konusundaki talebimizi
çok olumlu karşıladılar ve ekiplerin saatlerinde düzenleme yapılabileceğini
söylediler. O güne dek gözlemlediğimiz çocuklarla ilgili bilgi aktarımında
bulunduk ve çocuk dosyaları için gelen gözlemciye bilgi aktardığımızı, bu bilgileri İl müdürlüğüne yolladığımız formlarda da
belirttiğimizi,formların APHB ye ulaştırılmak üzere SH Merkezi Müdürlüğüne de
yollandığı bilgisini verdik.
Yorucu ama verimli bir günün ardından İzmir’e doğru yola
çıktım. Perşembe günü geri dönmek üzere.
Sevgi
Koşaner
29 Ağustos 2014 Cuma
AMBULANS SESİ VE HAYATTA KALAN ONİKİ
Soma'ya Bir Köprü Güncelerinden...
İnsana yapışan bir sıcak vardı bugün. Keyifli bir etkinliği daha
bitirmiş. Konukları yolcu etmiş. Kaymakamlıkta ki resmi işleri de
tamamlamıştım. Üstü çardakla kaplı sokakta Alim Beyi bekliyordum dönüş için.
Elimi yüzümü yıkayıp oturduğum yere döndüğümde sandalyelerin dolmuş olduğunu
gördüm. Ortadaki masada iki genç arkadaş oturuyorlardı. Selamlaşıp boş
sandalyeyi gösterip “Oturabilir miyim?” dedim. “Lütfen” diyerek davet ettiler.”Merhaba”
diyerek oturdum masaya. Nasılsınız sorularına teşekkür ederek siz nasılsınızla
başlayan bir sohbet başladı. Psikososyal Destek Merkezindeki
gönüllülerden sandığımdan “Siz de yeni gelen ekipten misiniz? diye sordum. Önce
anlamadılar. Psiko-Sosyal Destek Merkezini işaret edince “Yok biz termik
santralde çalışıyoruz. İşten çıktık burada bir çay içelim dedik” dedi uzun
boylu olan. "Siz?" diye sorunca ”Yok sadece haftada bir gün
geliyoruz, çocuklarla etkinlik yapıyoruz destek olmak için” dedim. Uzun boylu
olan “ Nasıl durumları? Çocuklar unuturlar mı?” diye sordu.”Unutmayacaklar, biz
de unutmayacağız bir yanımız hep hatırlayacak, belki hayatı normalleştirme
çabası bizim ki, ama asıl üst katta psikologlarla yaşadıklarıyla baş etmeleri
konusunda çalışıyorlar .”
Daha kısa boylu mavi kareli gömlekli olan. “Valla unutulmaz , biz
hala her ambulans sesi duyduğumuzda titriyoruz” dedi. “Evet ya hala kötü
oluyorum her ambulans sesinde” diyerek sigarasından aldığı nefesi yukarıya
doğru usulca bıraktı uzun boylu olan başını iki yana sallayarak.
Birden sanki içimden bir şey boşaldı… Hani bir sandığın kutusu
açılır ya işte öyle… Ambulans sesi… 12 Kasım 1999 gecesine alıp götürdü beni…
Heyelanın olduğu bölgede yakalanmıştık depreme, resmi araçtaydık. Koru
Motel' de eğitimde olan ekip arkadaşlarımız vardı. Onları almaya gidiyorduk.
Önce araç savruldu. Ben Sakarya’daki teyzemle telefonla konuşuyordum. Bir gün
önce 5.7 yle sallandığımızda aramıştım Kocaeli’ndeki görev yerimden. “Ay ay ay”
sesini duymuştum sadece ve telefonlar kesilmişti. Bir daha da ulaşamamıştım.
Ulaşınca da uzadı konuşma, Önce arabayı kullanan arkadaşım şaka yapıyor sandım,
telefonu bırakıp ona “Ne yapıyorsun?” diye döndüğümde onun soğukkanlılıkla
direksiyona hakim olmaya çalıştığını gördüm “Sakin ol,deprem oluyor” dedi.
Önümüzdeki asfaltın s harfi çizerek yürüdüğünü gördüm birden. Araba yandaki
uçuruma doğru döndü önce, farlar ortada duran beton yol işaretlerini aydınlattı
sapsarı, sonra tekrar önümüzü gösterdi. Sarsıntılar devam ederken yolun sağına
zor bela yanaştık. Önümüzde iki araç daha vardı. Aynı şeyi yaptılar. Aracı
kullanan arkadaşım onları da uyardı, burası heyelan bölgesiydi yavaş yavaş
hareket ettik. İçimiz dışımız sessizliğe bürünmüştü. Biliyorduk ki ikimizinde
aklı Koru Motel’deki altmış civarındaki arkadaşımızdaydı. Neyle
karşılaşacağımızı bilemeden hiç konuşmadan otele vardığımızda otel binası
sağlam bir şekilde yerinde duruyordu, eğitimden çıkıp yemek için hazırlanmak
üzere odalarına dağıldıkları sırada olmuştu deprem. İzmir’den bir arkadaşımı
gördüm birden bahçeye toplanmış kalabalığın içinde.Birbirimize sarıldık can
havliyle… Gözyaşları içinde. Genç bir otel çalışanı vardı yalınayak fırlamıştı.
Beyaz önlüğünü çıkarmış yere sermişti, ayakları çıplak bir başka arkadaşı
soğuktan üşümesin diye. Fotoğraf karesi olarak hala net bir biçimde anımsıyorum
o donmuş kalabalığı. Farklı şehirlerden gelen sosyal hizmet çalışanları sokak
çocukları ile ilgili bir eğitimdeydiler. Ertesi sabah ayrılıp geldikleri şehre
döneceklerdi. İki arkadaşımız Kocaeli’nde görevliydi. UNİCEF yetkilileri
birilerine ulaşmaya çalışıyordu… Bizim yapabileceğimiz bir şey yoktu. Görev
yaptığımız yere dönmemiz gerekiyordu. İki arkadaşımızı aldık ve dönüş yoluna
koyulduğumuzda depreme yakalandığımız bölgede yolun çökmüş olduğunu öğrendik.
Yol kapalıydı. Siren sesleri geliyordu uzaktan. Resmi araç olduğumuz için orman
yolundan geçiş izni verdiler. Çukurlarla dolu toprak bir yoldan Kaynaşlı’ya
ulaştığımızda o yolda belimde disk kaydığını ertesi gün çadırkentte araca
binemeyecek şekilde kilitlenip kaldığımda anlayacaktım.
Kaynaşlı’ya ulaştığımızda ilk gördüğümüz yol ortasını kesip geçen
fay hattının üstünde ters dönmüş koca bir TIR oldu. Beni çarpan ikinci şey ise
giderken alışveriş için durduğumuz benzin istasyonu binasının çökmüş olmasıydı.
O binadan ayrıldıktan beş on dakika kadar sonra olmuştu deprem. Yer yer
yangınlar vardı. Yol boyu dizi dizi ambulans, itfaiye aracı doluydu. Arama
kurtarma ekipleri hemen harekete geçmişti. O gece gördüğüm ambulans sayısını
anımsamıyorum. Yanıp sönen kırmızı mavi lambalardan hızla akan bir konvoydular
yer yer. Siren sesleri kesintisizdi. Her siren sesi kurtarılan bir can demekti.
Umut var demekti… O yanıp sönen mavi kırmızı ışıklar hayata taşıyordu içindeki
canı.
O geceden beridir her ambulans sesi duyduğumda
içimde bir umut ışığı yanar. Hayata koşan bir can vardır ve o canlara nefes
olan birileri…
İçimdeki dalgalanmayı durdurduğumda yeniden bulunduğum sokağa
döndüm. İki arkadaş maden kazası gecesini anlatıyorlardı, hala ambulans sesiydi
paylaştıkları. “Bazen uykumda duyuyorum hala” dedi uzun boylu olanı. Ambulans
sesinin ben de 12 Kasım depremi gecesinden sonra taşıdığı anlamı paylaştım
onlarla bana çağrıştırdıklarını anlatmadan. Uzun boylu olanı “Orada mıydınız?”
dedi ilgiyle sandalyesinden bana doğru eğilerek. 17 Ağustos’ta Gölcük’te
askermiş, 12 Kasım'ı da İmralı da yaşamış. “Burada da bunu yaşadık” dedi… Mavi
kareli gömlekli olana döndü “Anlatsana” dedi."İki ay önce hani burada
deprem olmuştu". “Unutulmuyor demek ki” dedi arkadaşı ve deprem anında
arkadaşının nasıl paniklediğini anlatmaya başladı. “Psikolojimiz iyice bozuldu,
çalıştığımız santralde özelleştiriliyor şimdi” dedi… Psiko-sosyal Destek
Merkezine neden başvurmadıklarını sordum. Mesaileri varmış. Uzun boylu olanı
“Haftasonu çalışıyorlar mı?” diye sordu. Yukarıya çıkıp başvurabileceklerini
eminim uygun bir zaman ayarlaması yapılabileceğini söyledim.
Alim bey gelmemişti henüz, otobüsü kaçırmayayım bari diyerek
aradım. Telefon konuşmamı duyunca, “Burada eviniz var unutmayın” dedi uzun boylu
olanı, "Bizim misafirimiz olun. Eşim ve iki çocuğumla burada yaşıyorum
ben, arkadaşım Manisa’dan gelip gidiyor. Biz sizi konuk edelim lütfen” dedi.
Zaten boğazıma inen yumruk tıkamıştı beni, hem geçmişten çıkıp gelen anılar hem
de o acı deneyimlerin bana kazandırdığı güzel insanlar ve hala umut
edebileceğimi anımsatan, bana evlerini, yüreklerini açan o güzel yürekli
insanlar…
İçin için bir ağlama isteği kabarıyordu… Sıcak ve yorgunluğun
üstüne …Bir çay içimi süresine bir hayat sığdırmıştık. Alim bey indiğinde
“Hoşçakalın.Yukarıdan randevu alın lütfen” diyerek vedalaştık. “Burada eviniz
var unutmayın” dedi yine uzun boylu olan… Ne çok evim oldu benim böyle…
Dönüş yolunda zihnimi kapattım içimden taşıp gelenlere… Ekip
arkadaşlarıma gün içinde yaşadığım komiklikleri yazıp durdum İzmir’e kadar… Ama
işte gecenin üç buçuğunda kapatmayı unuttuğum telefon seslerinden biriyle
uyandığımda saat 03.17 ydi…Gözlerim yaş içinde zihnimde iki
kelime…"Ambulans sesi…" İçimde ne varsa döküldü gece yarısı aktı aktı…Ben
neyin aktığını bilemesem de içim biliyordu…
Yıllar önce travma eğitimini aldığımız Ilgaz Dağı'nın karlar
içindeki bembeyaz bir gecesinde içimi temizleyen o ilk günü…Bana danışmanlık
veren Robert’in gülen yüzünü ve bana söylediklerini anımsadım…17 Ağustos gecesi
yakınlarımı aradığım Sakarya sokaklarını, travma çalışmasında resimlediğim
sallanan perdeleri… Sarı renkli araba farlarının aydınlattığı beton duvarları,
kırmızı mavi renkleri…17 Ağustos gecesinden, eğitimin ilk gecesine beni
uyutmayan her şeyin, nasıl sakinlediğini ve hiçbir ilacın beni uyutmadığı o
dönemde ilaçsız, kesintisiz 12 saat nasıl uyuduğumu…
Hayata bakış açımı değiştiren beni afet gönüllüsü yapan o
günlerin, beni aslında hep umuda taşıdığını, yıkıntıların içinde çiçek
açtırabilmenin inancını içime yerleştirdiğini duyumsadım…
Kütüphanemde duran UNİCEF baskısı bir kitabın geniş sırtında yazan
“Hayatta Kalan Oniki” kelimelerinin içini dolduran hayatta kalanı yaşatmak için
çabalamanın aslında kendimizi de yaşatmak olduğunu, hayatın içinde umuda tutunmanın
insanı diri kıldığını anımsadım…
Üstümüze karabulut gibi çöken bugünlerde yine umuda, çocuğa
sarılmak… Her ambulans sesinde umut var diyebilmek… Dünya gezegeninde nerede
olursak olalım bu sesi hep bir şekilde duyacağımızı bilerek, kırmızının can
yakıcılığı kadar mavinin serinleticiliğini taşıyan renklerindeki dualiteyi
görerek elinden gelenin en iyisini yapabilmek…
Saat: 05.16
29 Ağustos 2014/İzmir
SOMA BULUŞMALARI- 7
Tülin Kozikoğlu'yla " Çılgın Dondurma" 28 Ağustos 2014/Soma
Her Soma yolculuğunda yeni bir şey öğreniyorum. İzmir’den
gidişlerde bazen çok beklerken bazen az bekliyordum, bazen de dakika farkıyla
kaçırmış oluyordum yakın saatlerde durakta olmama rağmen. Bazen otobüs boş
oluyor bazen dolu. Böyle durumlarda Akhisar aktarmalı gidiyordum. Manisa
otobüsleri sık gelmesine karşın Manisa’dan Akhisar veya Soma’ya direkt otobüs
olmadığını öğrenmiştim. İzmir’den kalkanları bekliyordunuz mecburen. Manisa ve
Akhisar için bu otobüslerde kontenjan ayrılıyormuş önceden, öyle durumlarda
duraktan başka yolcu almıyorlarmış. Önümüzdeki hafta İzmir’den gelecek
konuğumuzla yolculuk yapacağımız için telefonla önceden yer ayırtmayı denedim
bu kez. Yer var mı yok mu yetiştik yetişemedik kaygısını taşımadan tek araçla
Soma’ya ulaşmak daha az yorucu olacaktı. Öyle de oldu.
Bu kez bindiğim otobüs Akçay’a kadar gidiyormuş. Kontenjanlıydı
epey yolu yarısı boş şekilde gittik. Sabuncubeli’nin yemyeşil yorgan gibi uzanan
ormanları insanın ruhuna iyi geliyor sabahın bu saatlerde. Yol boyu zengin
ovada bölgesel ürünler dikkat çekiyor Saruhanlı “Üzüm Diyarı”. Bağlar bozulmuş
bu hafta. Bağlarda yer yer üzüm toplayanlar var, üzüm bağlarının yakınlarına
serilmeye başlamış toplanan üzümler. Geçen haftadan serilenler kahverengiye
dönmüş. Yeşil kahverengi ince uzun halı gibi uzanıyorlar yol boyu bembeyaz
yaygılar üzerinde. Traktörlerde kovala, seleler dolusu üzümler taşınıyor. Mısır
tarlalarında mısırlar toplanmış, saplar kurumuşlar, yeşilden sarı-kahveye
dönmüş renkleri. Akhisar civarında tütün kırımları bitmiş, tohuma bırakılmış
tarladakiler. Kırkağaç garajındaki telli kavak budanmış alt dallarından.
Bu haftanın konuğu Tülin Hanım, iletişim yayınlarından Dilek
hanımla,yayınevinin sağladığı bir araçla istanbul’dan yola çıktlar. Feribotla
Bandırma üzerinden geliyorlar. Onlar yoldayken ulaştım Soma’ya . Kaymakam beyin
geçen hafta istediği bu zaman kadar yapılanlarla ilgili sunum dosyasını vermek
üzere ziyaretine gittim. İlçe halk Kütüphanesine kuracağımız destek kitaplığı
yazısını da verdim. Kaymakam bey bunun için bir protokol yapacağımızı, gün
içinde hazırlatacağını etkinlik sonrası
uğrayıp alacağımı söyledi. Gün sonunda bizi kahkahalara boğacak bir dizi
olaya neden oldu bu protokolun hazırlanma süreci.
Konuklarımız geldiğinde salonumuz hazırlanmıştı. Prejeksiyonu kurmak istediğimizde elektrikte
bir sorun olduğunu fark ettik. Hiç sorun değildi yandaki esnaftan uzatma
kablosuyla geliverdi elektirikJ
Çocuklar toplaştığında merhaba çemberimizi yaptık ve Tülin
hanım projeksiyona yansıttığı Lili ve
çocuklarını tanıttı teker teker. O kadar çocuğu ve her çocuğun o kadar çok
öyküsü vardı ki,gönül isterdi ki hepsini dinleyelim ama birini seçmek gerekiyordu.
Çocuklar hangisini seçsek diye düşünürken ; O dondurma tutkunu Peli yok mu
bence biraz rüşvet verdi Yazar’a,üstelik tam da Soma’ya gelirken feribotta
karşısına çıkıp o kadar çok dondurmalı malzeme vermişti ki, hele o dondurma
şekerler işi bitirdi elbette Peli’nin öyküsü anlatılacaktı.:))
Oldukça keyifli, çocukların dikkatini bir an bile
kaybetmeden ardı ardına gelen aktivitelerle sürdü soluk soluğa sürdü etkinlik.
Kocaman bir dondurma ağacı bile yaptık “en çok sevdiğimiz şey”lerden. O kadar dondurma lafı geçti ki hepimizin canı
dondurma istedi. Olsa da yesek derken “Dondurmacııııııııııı” diye bağırmaya
başladık hep birlikte… Camlardan sokaklara, evlere,dükkanlara taştı sesimiz,
herkes duydu ama en çok Alim Bey duydu ve dondurmacıdan dondurmaları alıp
yollayıverdi. Çilekli, çikolatalı çeşit çeşit dondurmalar yoldayken “ Yazarlık
Sırlarını” paylaşmaya başladı Tülin hanım kiii dondurmalar geldiJ Bu yazarlık sırları
önemliyd elbette ama dondurma her şeyden önce gelirdi hepimizin içine Peli
kaçmıştı. Dondurmalar yenip sokak başı
çeşmesinden sular içildi, eller ıslak mendillere silindi ve hemen sırlara
geçildi. Kimmiş o şiir yazamam diyen bilemedim. Yazmayı bilen de yazdı bilmeyen
de yazdı hem de sırasına uygun bir biçimde okudu. Okuma yazma bilmeyen beş
yaşındaki Sarp’ın afişe bakarak yazdığı harflere bakarak, sırasına uygun bir
biçimde kendi cümlelerini de eklediği şiiri ağzımız açık dinledik. Son cümleyi
anımsayamayınca “Onu unuttum neydi” dedi. Gazlı cümle hatırlatılınca gerisini
tamamladı. Kaydetmeyi akıl edemedik o şaşkınlıkla. Annesi yazmış, verdi bir
sonraki hafta;
Ben bir arıyım
Yaramaz çocukları sokarım
Ben bir balım
Çok tatlıyım
Ben bir şapkayım
İnsaları güneşten korurum
Ben bir çikolatayım
Tatlıyım
Ben bir güneşim tutulamam
Havanın üstünde dururum.
Yoğun yorgun, kahkahalı bir bir gün olmuştu. Alim Bey sizi
Akhisar’a kadar götüreyim deyince psiko-sosyal destek merkezine gittik beraber.
Onu beklerken termik santralde çalışan iki işçiyle yaptığımız konuşma ise beni
duygusal olarak dağıttı. Bu bir başka yazının konusu.
Dilimde dondurma tadı, gönlümde bir sızı İzmir yollarına
düştüm bir sonraki hafta Arslan Sayman’la “Her Ağacın Bir Şarkısı” var demek
üzere…
Sevgi Koşaner-İzmir
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)







